Telefon numarasını yazdığı kısmı kitaptan yırtarak almış ve kılıfımın arkasına yerleştirmiştim. Neden kılıfımın arkasında üstünde telefon numarası yazan bir kağıt var, emin değilim. Sanırım deliriyorum. Ya da ablam şu an zihnimin içinde olsaydı, “Aşk deliliği bu canımın içi,” diye takılırdı bana.
Ama şu an ablam yanımda değildi ve ben de bir çılgınlık yapıp bugün kütüphaneye gitmemiş, evde kalmıştım. Evde ders çalışmayı sevmezdim. Dikkatimi dağıtan çok şey olurdu. Özellikle de eskiz defterim, boyalarım ve fotoğraf makinem falan. Ve tabii ki de kitaplarım.
Elimi yüzüme yaslamış eskiz defterimi karalıyordum… hayır, onu çiziyordum. Yüzünü çizip detayları bitirmem çok sürmemişti ama o kehribar gözleri çiz çiz biten bir iş değildi. Ya da ben onun gözlerine fazla takılmıştım.
Bir ara kesinlikle onun gözlerini çizecektim. Evet, sadece o güzel ve büyüleyici, insanın kaybolmak isteyeceği kehribar gözlerini…
KENDİNE GEL ALPİ! “Vayy! Kehribar bu mu?” ablamın sesiyle elim ayağıma dolaşmıştı ve ben eakiz defterimi saklayamamıştım. Zaten görmüştü göreceğini…
“Of abla!” Dedim elim kalbimde. “Ne zaman girdin odama? Kapımı çalsana ya! Dingo’nun ahırı mı benim odam?” saçmalıyordum ve ablam bunu en nihayetinde biliyordu. Bu saçmalayışımdan da keyif alıyordu. Hem de oldukça.
“Konuştun mu onunla, hı?” kalçasını msaya yaslamış çizimime bakıyordu.
Ben de sırtımı oturduğum çalışma sandalyesine yasladıö ve yarı uzanır pozisyona geçtim. “Bana telefon numarasını verdi,” dedim ama demez olaydım.
“NE? NE ZAMAN? NASIL? KONUŞTUNUZ MU? BANA NİYE SÖYLEMİYORSUN ALPİ? GÂVUR MUYUM DA GÂVUR MUAMELESİ GÖRÜYORUM?” Kulaklarım acıyordu… Ablamın bağırdığında sesinin inceldiğini söylemiş miydim sizlere?
“Numarasını verdi.” diye sakince konuşmaya başladım. “Bana bir soruyu anlattı, test kitabımın üstüne yazmış.” Ablam gözlerini kocaman açmış bir şekilde bakıyordu. “Ama daha yazmadım…” yüzü düştü.
“Mal mısın?” çok ciddi bir soruydu. “Yaz! Bu bir emirdir! Bir daha ki gelişimde mesajlarınızı okumak istiyorum! Okay?” başımı salladım. Ablama hayır demek mümkün değildi. Asla ve kat-a!
Telefonumu elime aldım ve kılıfını çıkardım. Küçük kağıt parçası masamın üstüne düştü. Kağıt parçasını alırken kılıfımı taktım ve mesajlara girdim.
Siz: Peki o zaman.
-Tanışalım.
Telefonu kenara bıraktım ve cevap gelene kadar çizimimime odaklanmaya başladım. Sadece gözlerine odaklandığım için hafızamla çizdiğim portrenin kalanı karakalem çalışmasıydı. Ama gözleri… Asla tıtturamayacağım o kehribarların rengini tutturmak için kullandığım onlarca kalemin rnegiyle adeta sırıtıyordu…
Beyaz kurşun kalemle göze parlaklık verirken telefonumun ekranı parladı. Sürekli kütüphaneye gittiğim için sessizdeydi ve titreşimi de kapalıydı.
Kehribar: O zaman harika!
Siz: Öyle.
Kehribar: Peki.
-Önce klasik sorulardan başlayalım.
-Adın ne?
-Not: Çok sosyal biri olduğum söylenemez.
Siz: Alper.
-Genelde Alpi derler.
Kehribar: Sebep?
-Adını söyleyince günahkâr mı oluyorlar da kısaltıyorlar?
Bölüm Yorumları