Sırtımda çantam, elimde telefonumla Feza’nın evini bulmaya çalışıyordum. Ama lanet olasıca konum hiç yardımcı olmuyordu bana! Arayıp aramamak arasında gidip geliyordum. Ararsam eğer konuşamayabilirdim. Heyecandan.
Offf! “Hedefe ulaştınız” diyen konuma birkaç küfür mırıldandım. Sonra WhatsApp’a girerek Feza’nın bana attığı adrese baktım. Adresteki apartmanı görünce şükrederek girdim apartmana. Kapı şifresini de benimle paylaşmıştı. Ona geldiğime dair bir mesaj attım ve asansörün önünde durdum. 9. kata merdivenle çıkamazdım.
Asansörün önünde bir süre durdum. Usulca tuşa bastım ve beklemeye başladım. Sakin ol sakin ol sakin ol… Asansörden korkuyordum. Delicesine. Her an atak geçirebilirdim ama sakin kalmalıydım. Her asansör düşecek diye bir şey yoktu… Asansör geldiğinde bindim ve 9. katın düğmesine bastım.
Sanırım 7 ya da 8 yaşındaydım. Dışarıda arkadaşlarımla oyun oynuyordum. Sonra annem çağırmıştı. Elime bir tabak tutuşturmuş, 4 katta oturan Neriman ablaya götürmemi söylemişti. Ben de tabağı almıştım.
Birinci katta otuuyoruz. Merdivenle çıkabilirdim ama istemedim. Asansörü çağırdım. Arkadaşlarım beni beklesin de istemiyordum ayrıca. Elimdeki tabakla asansöre bindiğimde düğmeye bastıktan sonra, tabağı örten peçeteyi kaldırıp bakmıştım. Poğaça vardı içinde.
Görevimi yerine getirdikten sonra annemden arkadaşlarıma da poğaça götürmek için izin almayı düşünüyordum. Oyun oynarken acıkıyorduk.
Asansör durduğunda kapının açılmasını bekledim. Ama açılmadı. Önce ışıklar yanıp söndü. Kalbim hızla atmaya başlamışken nefesim de sıklaşmıştı. Sonra asansörün sallandığını hissettim. En son dengemi kaybettiğimi ve düştüğümü hatırlıyorum. Her yerim kan olmuştu. Cam batmıştı. Düşmüştü asansör.
Çığlık atarak ağlamıştım. Yardım istemiştim. Sonra… Sonrasını hatırlamıyorum.
Asansörün kapısı açıldığında nefes alamadığımı hissettim. Elim boynuma giderken asansörden hızla çıktım ama dengemi sağlayamayıp yere düştüm.
Nefes alamıyordum.
Öksürüyor, nefes almaya çalışıyordum deli gibi. Çantamı zorlukla üzerinden atarken gömleğimi çıkardım.
Nefes alamıyordum.
Tişörtümün yakasını çekiştirirken öksürüklerim şiddetlendi. Sonra birkaç kapının açıldığını duydum. Birkaç ses duydum. Sanırım iyi olup olmadığımı soruyorlardı. Ama ağzımdan sadece iki kelime çıkıyordu. “Nefes alamıyorum,” sonra yine nefes almaya çalışıyor, öksürüklere boğuluyordum.
Nefes alamıyordum.
Gözlerim kararırken onun sesini duyar gibi oldum. Ama emin değilim. Çok fazla uğultu vardı.
Bölüm Yorumları