Merhaba ben Umut burada yazdiklarimin hepsi kendi hayatimdir kurgu yoktur iyi okumalar dilerim🩵🤍
İzmir Konaklıda doğdum 7 yaşıma kadar izmirde büyüdüm Annem ve Babam ben daha Anaokulundayken boşandılar ve hayatım o zaman çalkalanmaya başlamıştı o yaştayken anlamamıştım ama artık büyüdükçe anlıyorum ben biraz değişim mesela Anaokulundaki çocuklar Futbol oynarken ben izlerdim çünkü futbolu sevmiyorum bu yüzden zorbalanmıştım onlar beraber takılırken ben genelde yalnız yada öğretmenimle otururduk hayatım boyunca çok fazla Anaokuluna gittim çoğunda bu durumu yaşadım keşke sadece Anaokulunda yaşamış olsaydım Ben 3 yaşımdayken epilepsi hastası oldum ve bünyemde büyük bir etki yarattı çünkü herşey üst üste geliyordu Annem ve Babam ayrıydı Hastaydım zorbalanıyordum ve çok şey yaşıyordum neyseki 5-6 yaşlarımda iyileştim ve Annemle Babam barışmışlardı ve o zaman gelmişti taşınıyorduk Babamın işi Erzurumdaydı izmirden Erzuruma geldim artık büyümüş sayılırdım bir siteye taşınmıştık ve bir Arkadaş grubumuz vardı
3 kişilik bir gruptu tabi başka yan arkadaşlarımız vardı ama özellikle 3'ümüz takılırdık Ben(Umut),Rümeysa ve Eyüphan birbirimize sahip çıkardık çok mutluyduk ama her mutluluğun bir sonu vardı Dağıldık kimi taşındı kimisini Kaybettik İlkokulda bir arkadaşım vardı adı Mustafa'ydı ve Lösem hastasıydı ancak iyi anlaşırdık beni dinlerdi çoğu şeyi unutur ama beni unutmazdı ve ben
onu 5.sınıfta kaybettim kendisi vefat etti beni dinleyen sınırlı kişilerdendi ve onu kaybettiğimde ben dayanamıyordum kabullenemiyordum ve bu olaydan sonra içime kapanık biri oldum hayatım bozulmuştu kimseyle konuşamıyordum kendimi ifade edemiyordum hayatım boyunca çok ağladım bu yüzden biri bana bir laf etse hemen istemsizce ağlardım ve bundan dolayi bile zorbalandım artık bu olaylardan kaçmak için özel okula ama geçtim ve Hayatımın en büyük hatalarından birini yaptım nedenmi? çünkü çok dost canlısıydım arkadaş edinmek isterdim okulun ilk günü aklımda ve her hatırladığımda ağlıyorum sınıfım güzeldi arkadaşlarım vardı ama hepsi bozuldu o pislik ALPER HER ŞEYİ MAHFETTİ HAYATIMI DOSTLARIMI HER ŞEYİ AMA HERŞEYİ MAHFETTİ beni kalbimi her şeyimi paramparça etti açıkçası en yakın gördüğüm kişi Metehan'dı çok iyi dosttuk ama Alper onuda bozdu o herkesi bozdu artık metehanı tanıyamaz hale geldim sanki bir sorun vardı ama anlayamıyordum artık onlar kendi aralarında takılıyorlardı beni yok sayıyorlardı Bizim erkeklerden en sevdiğim Emindi o öyle değildi beni aralarına almadıklarında bende kızlarla takılmaya başladım ve bana sen kızmısın? gibi terbiyesiz şeyler söylediler ve bende her dediklerinde ağladım çünkü onların bozulmasını kabullenemedim kendime inandıramadım onların bu haline alışmıştım serviste Emin yoktu arada onu bizim servise kaçırırdım serviste Ben,Safa,Emin,iklim ve İsra vardik beraber konuşurduk bu yıl bitmişti ama bende bitmiştim Emin ve Safa yoktu çünkü başka okula gittiler neyseki Alperde gitmişti ama bıraktığı izi gitmedi bizimkiler dahada bozuldular peki ne oldu bir yıl daha geçti ve başka okula gittim eski okulumdan konuştuğum tek kişi Dilem'di(baba tarafının emisinin emisinin kızı yani kuzen galiba)bu uygulamayi onerdi bende icimi döktüm çünkü zorundaydım şuan ağır depresyondayım ve Lgs senem kimseyle konuşmuyorum yeni okulumdakiler neyseki zorba değiller ama kimseyle tanişamadim cünkü korktum ve ilaç almaya başladım ne zaman düzelirim bilmiyorum çok kişi kaybettim ve geçen yılda Dedemi,kedilerimi kaybettim çok arkadaşım yok ama böyle daha iyiyim Hayatımı merak edip okuduğunuz için teşekkür ederim🤍🩵🤧
Bölüm Yorumları