Islak asfalta düşen mektubun üzerindeki kelimeler, yağan yağmurla birlikte silinip gitmiyordu. Aksine, Alya’nın zihnine bir daha sökülemeyecek keskin bir mühür gibi kazınmıştı.
“Babanın ölümüne sebep olan o kanlı gecede tetiği çeken adam... Ali’nin öz babasıydı.”
Alya, başını yavaşça Ali’ye doğru kaldırdı. Az önce aşkla, güvenle bakan o canlı gözlerde şimdi devasa bir boşluk, sarsıcı bir şüphe ve derin bir acı vardı. Kalbinin tam ortasından vurulmuş gibiydi.
Ali ise donakalmıştı. Mimar hassasiyetiyle ördüğü o kusursuz hayatı, geçmişin karanlık bir yalanıyla bir anda iskambil kağıdından bir kule gibi devrilmişti. Dedesi Hikmet Çelik’in yıllardır "kazaydı" diye üzerini örttüğü o kanlı gecenin arkasındaki gerçek bu muydu? Öz babası, Alya’nın babasının katili miydi?
"Alya..." dedi Ali, sesi ilk kez bu kadar çaresiz, ilk kez bu kadar pürüzlü çıkarak. Elini Alya’ya doğru uzattı. "Bana bak... Lütfen bana bak. Vedat’ın son oyunu bu. Seni benden koparmak için son zehrini akıtıyor."
Alya geri doğru bir adım attı. Ali’nin uzanan eli havada kaldı. O el, sığınacağı tek limandı; ama şimdi o elin arkasında babasının kanı mı vardı?
"Bana dokunma Ali," dedi Alya. Sesi bir fısıltı gibi çıktı ama gecenin gürültüsünü bıçak gibi kesti. "Lütfen... Bana şu an dokunma."
"Alya, yapma!" Ali bir adım daha attı, gözlerinde alev alev yanan bir yalvarış vardı. "Seni o depodan kurtarmak için canımı ortaya koydum! Benim bu geçmişle, babalarımızın Ne yaptığıyla bir ilgim var mı? Söyle!"
"Bilmiyorum Ali!" diye bağırdı Alya. Gözlerinden akan yaşlar yağmura karışıyordu. "Gözlerimin içine bakıp bana 'Babam senin babanı öldürmedi' diyebiliyor musun? Yemin edebiliyor musun buna?!"
Ali söyleyemedi. Dudakları mühürlendi. Çünkü kendisi de bilmiyordu. Dedesi Hikmet Bey’in aile geçmişi hakkındaki o kapalı, sert tavırları şimdi zihninde birer suç kanıtı gibi belirmeye başlamıştı.
Alya, arkasını dönüp sireni yanan ambulansa doğru yürümeye başladı. Her adımı Ali’den kilometrelerce uzaklaşmak demekti. Mıknatısın zıt kutupları, bu kez bir araya geldiklerinde birbirlerini beslemek yerine birbirlerini parçalamışlardı.
Aynı gecenin sabahında, Çelik Ailesi'nin görkemli konağında hava buz gibiydi.
Ali, dedesi Hikmet Çelik’in çalışma odasının kapısını vurmadan, adeta kırarcasına içeri daldı. Hikmet Bey, masasında oturmuş antika köstekli saatini inceliyordu. Torununun yüzündeki o gözü kara öfkeyi gördüğünde şaşırmadı.
Ali, buruşmuş ve ıslanmış mektup kağıdını dedesinin masasına sertçe çarptı.
"Bana gerçeği anlatacaksın," dedi Ali, sesi odadaki ahşap duvarları titreterek. "20 yıl önce... Alya’nın babası öldüğü o gece ne oldu? Babam... Babam o tetiği çekti mi?!"
Hikmet Bey derin bir nefes aldı. Bastonuna dayanarak yavaşça ayağa kalktı. Yüzündeki o sarsılmaz otorite maskesi ilk kez hafifçe çatlamıştı.
"Geçmişi kurcalamak kimseye huzur getirmez Ali," dedi yaşlı adam soğuk bir sesle. "O gece yaşananlar iki ailenin de geleceğini korumak içindi."
Bölüm Yorumları