Gerçeğin ağırlığı Galata’nın dar sokaklarına bir karabasan gibi çökerken Alya, bu şehirde kaldığı her saniye babasının katilinin oğluyla aynı havayı soluduğu hissiyle eziliyordu. İstanbul artık ona ilham değil, sadece acı veriyordu. İtalya’daki o büyük sergi teklifi, onun için sadece bir kariyer fırsatı değil; geçmişin hayaletlerinden ve Ali’den kaçabileceği tek sığınaktı.
Kararını verdi. Eşyalarını ve yarım kalan tuvallerini toplayıp ilk uçakla Roma’ya uçtu. Roma’nın tarihi taş sokakları, eski binaları ve kasvetli havası, içindeki o kırık dökük ruh haline ayna oluyordu. Ancak Alya’nın bilmediği bir şey vardı: Roma’ya gitme amacı sadece kaçmak değildi. Babasının 20 yıl önce İtalya’daki bu vakıf ve sergi ağı üzerinden bir sırra ulaştığını ve o kanlı geceden hemen önce buradaki bir sanat galerisiyle mektuplaştığını öğrenmişti. Gerçek cevabı arıyordu.
Roma’nın yağmurlu bir akşamında, Navona Meydanı’na bakan eski bir İtalyan galerisinde Alya’nın sergi hazırlıkları sürüyordu. Alya, tuvallerine sadece siyah, gri ve kan kırmızı boyaları sürüyor; içindeki o devasa nefreti ve dinmeyen aşkı fırçasıyla tuvalden söküp atmak istiyordu.
Tam elindeki fırçayı hırsla tuvalin üzerine vuracakken, galerinin ağır ahşap kapısının çıngırağı çaldı.
İçeri giren adım sesleri çok tanıdıktı. Dışarıdaki ıslak sokakların soğuk rüzgârıyla birlikte içeriye o çok iyi bildiği koku yayıldı: Sedir ağacı ve taze yağmur...
Alya’nın elindeki fırça parmaklarının arasından düşüp yere yuvarlandı. Arkasını dönmeye korkarak donakaldı.
"Benden dünyanın öbür ucuna da kaçsan, seni o karanlıkta yalnız bırakmayacağımı biliyorsun Alya," dedi Ali.
Sesi yorgundu, gözlerinin altı uykusuzluktan morarmıştı. Üzerinde koyu renk kabanı, saçları Roma’nın yağmuruyla ıslanmış bir halde tam arkasında duruyordu. Ali, Alya’nın gidişinden birkaç saat sonra ilk uçakla onun peşinden İtalya’ya gelmişti.
Alya yavaşça arkasına döndü. Gözlerindeki kırgınlık ve öfke yeniden alevlendi. "Burada ne işin var Ali? Neden peşimi bırakmıyorsun? Sana 'Bana dokunma, gözümün önüne çıkma' demedim mi?!"
"Dedin," dedi Ali, kararlı adımlarla Alya’ya doğru yürüyerek. Aralarındaki mesafeyi kapattı ama ona dokunmadı. "Ama dedemin söylediği o yarım yamalak yalanla aramızdaki her şeyi çöpe atmamana izin veremezdim. Babam tetiği çekmiş olabilir Alya... Ama o gece orada tek bir silah patlamadı. Dedemin arşivlerini bastım, 20 yıl önceki o dosyaları çıkardım. O gece babanın yanında bir üçüncü kişi daha vardı!"
Alya şokla Ali’ye baktı. "Ne... Ne saçmalıyorsun sen? Amcamın mektubu..."
"Vedat sana sadece gerçeğin işine gelen kısmını söyledi!" diye sesini yükseltti Ali. Sesi galerinin yüksek tavanlarında yankılandı. "Baban ve benim babam o gece o depoda buluştuklarında yalnız değillerdi. Babanı vuran kurşun benim babamın silahından çıkmadı. Birileri o iki eski dostu birbirine kırdırdı ve suçu benim aileme attı! Gerçeği bulmak için buradayım Alya. Seninle yeniden olmak için değil... Önce babanın katilinin gerçekte kim olduğunu sana kanıtlamak için!"
Bölüm Yorumları