Roma’nın sisli ve yağmurlu sokaklarından İstanbul’a dönüş uçuşu, ikisi için de sessiz ama fırtınalı geçmişti. Uçak Atatürk Havalimanı’na indiğinde, aralarındaki o buz gibi duvar yerini ortak bir öfkeye ve gerçeğin getirdiği sarsıcı bir ağırlığa bırakmıştı. Artık birbirlerinden kaçmıyorlardı; aksine, iki aileyi yirmi yıldır parça parça eden o gizli elin sahibine karşı omuz omuza duruyorlardı.
İstanbul’un gri sabahında ilk durakları, Çelik Holding’in en üst katındaki ihtişamlı yönetim kurulu odasıydı.
Ali, kapıyı sertçe açarak içeri girdiğinde, masanın başında oturan dedesi Hikmet Çelik ve o sırada holdingin acil toplantısı için orada bulunan Çağlayan ailesinin avukatları şaşkınlıkla ayağa kalktılar. Vedat Çağlayan hapisteydi ama şirketler koalisyonu krizdeydi.
"Bu ne cüret Ali? Roma'dan kaçıp geldin, bir de böyle mi..." diye lafa girmek istedi yaşlı Hikmet Bey, ama Ali masaya sertçe bıraktığı o ıslak Roma belgeleriyle lafını kesti.
"Otur dede," dedi Ali. Sesi o kadar soğuk ve otoriterdi ki, odadaki herkes bir anda sustu. "Ve 20 yıl önce bize oynanan o büyük oyunu oku."
Alya, belgelenmiş raporları ve Selim Karahan’ın itiraf notunu masanın ortasına, dedesinin ve diğer yöneticilerin önüne yaydı.
Hikmet Bey sararmış kağıtları inceledikçe yüzündeki renk hızla soldu. Elleri titremeye başladı. "Bu... Bu imza... Selim’e ait. Ama o... o yıllar önce aramızdan ayrılmıştı, bizimle olan bağını koparmıştık..."
"Koparmamıştı," dedi Alya, gözlerinde ateş gibi yanan bir kararlılıkla. Sesinde ne bir korku ne de bir şüphe vardı; sadece saf bir gerçeklik vardı. "O gece babalarımızı birbirine kırdıran, iki aileyi birbirine düşman eden, holdingleri ele geçirmek için bu kanlı tiyatroyu yazan kişi Selim Karahan’ın omuzlarındaydı. Amcam Vedat bile bu komplonun bir piyanosuydu sadece."
Odanın kapısı bu kez yavaşça açıldı. İçeriye, yıllardır gölgede kalan ama Çelik Holding’in gizli hisselerini elinde bulunduran o isim, Selim Karahan girdi. Yüzünde kırışık ama son derece tehlikeli, alaycı bir gülümseme vardı. Arkasında iki korumayla birlikte masaya doğru yaklaştı.
"Vay anasını..." dedi Selim Karahan, ellerini birbirine vurarak. "Mezarından çıkıp gelen sırlar... Roma’da o kasayı bulmanızı bekliyordum ama bu kadar çabuk İstanbul’a döneceğinizi hesap etmemiştim."
Ali, belindeki silaha doğru uzanmak istedi ama Selim elini kaldırıp duvardaki ekranı işaret etti. Ekran açıldığında, dışarıdaki holding binasının çevresinin ve Çağlayan Yalısı’nın Selim’in adamları tarafından sarıldığı, hatta ellerindeki kozlarla iki ailenin de mal varlıklarına el konulduğu görüldü.
"Çok geç çocuk," dedi Selim Karahan, gözlerinde kibirli bir ışıkla. "Çelikler ve Çağlayanlar birbirini yerken, ben bu şehri ve her iki holdingi de çoktan satın aldım. Şimdi ne yapacaksınız? Birbirinize sarılıp bu enkazın altında kalacak mısınız?"
Ali ve Alya birbirlerine baktılar. Göz göze geldikleri o kısa saniyede, yirmi yıllık nefretin ve dün yaşanan tüm şüphelerin buharlaşıp uçtuğu görüldü. Ateş ve su, bu kez ortak bir düşmanı küle çevirmek için tek bir akarsu gibi birleşmişti.
Bölüm Yorumları