Ahşap merdivenlerin gıcırtısı gittikçe yaklaşıyor, her adım atölyenin içindeki ölümcül sessizliği bir bıçak gibi kesiyordu. Gelenler iki kişiydi. Temkinli, acele etmeden, her basamağı kontrol ederek çıkıyorlardı.
Ali, Alya’yı yavaşça arkasına itti. Sırtını tuvalin arkasındaki gölgeye yaslamasını işaret etti. Alya’nın gözleri korkuyla açılmıştı; kalbi Ali’nin ceketinin altından sızan o tekinsiz soğukluğa, elindeki silaha kilitlenmişti. Alya için şiddet, hayatı boyunca sadece tuvallerine döktüğü koyu kırmızı boyalardan ibaretti. Ama şimdi o kırmızının gerçek kan olma ihtimali, tam karşısında duruyordu.
"Ali, lütfen..." diye fısıldadı Alya, sesi adeta bir iç çekiş gibi çıktı. "Silahı kullanma. Buradan çıkış var, arka yangın merdiveni..."
Ali başını olumsuz anlamda salladı. Gözlerini bir saniye bile kapıya giden koridordan ayırmıyordu. "Çatı katındayız Alya. Yangın merdiveni dışarıdaki sokak lambasının tam altına iniyor. Dışarıda bekleşen diğer iki adamın kucağına atlamış oluruz. Burada kalıp halledeceğiz."
Kapının hemen dışındaki gölge belirdi. Kapı kolıı yavaşça aşağı çekildi. Adamlardan biri içeri süzüldüğü an, Ali hiç tereddüt etmeden harekete geçti.
Silahını çekip adamın boğazına dayadı ve onu içeri çekerek kapıyı arkasından ayağıyla çarptı. Diğer tetikçi ne olduğunu anlayamadan Ali, elindeki silahın kabzasıyla adamın şakağına sert bir darbe indirdi. Adam cansız bir çuval gibi yere serildi. Koridorda kalan ikinci adam silahına davranmak istedi ama Ali kapıyı aralayıp adamın eline doğru tek bir el ateş etti. Susturucunun boğuk puf sesi, gecenin gürültüsünde boğulup gitti. Adam acıyla bağırıp silahını düşürdü ve merdivenlerden aşağı doğru kaçmaya başladı.
Her şey sadece birkaç saniye içinde olup bitmişti.
Atölyenin içine yeniden ağır bir sessizlik çöktü. Yerde yatan adamın hırıltılı nefesi ve Alya’nın düzensiz, hızlı solukları dışında hiçbir ses yoktu. Ali, yerdeki silahı ayağıyla kenara itti, silahını ceketine zıplatarak yerleştirdi ve hızla Alya’ya döndü.
Alya olduğu yerde donup kalmıştı. Ellerini göğsünde birleştirmiş, Ali’ye sanki ilk kez görüyormuş gibi bakıyordu. Ali’nin o soğukkanlı, profesyonel ve karanlık tarafı, Alya’nın hayal bile edemeyeceği kadar tehlikeliydi.
"Bitti," dedi Ali, ses tonunu yumuşatmaya çalışarak. Alya’ya doğru bir adım attı. "Güvendesin. Artık gidebiliriz."
Alya geri doğru bir adım attı. Sırtı ahşap şövale panosuna çarptı. "Sen... Sen kimsin Ali?" dedi titreyen sesiyle. "Bu kadar kolay nasıl... Onları öldürebilirdin."
Ali’nin gözlerinde çaresiz bir gölge belirdi. Alya’nın yüzündeki o hayal kırıklığı ve korku, göğsüne saplanan en ağır kurşundan daha çok canını yakmıştı. Alya’ya yaklaştı, bu kez Alya kaçmadı. Ali, ellerini Alya’nın yüzüne koydu. İki elindeki soğukluk, Alya’nın yanaklarındaki sıcaklıkla buluştu.
"Seni korumak zorundaydım Alya," dedi Ali, gözlerinin içine bakarak. "Benim dünyam senin tuvallerindeki gibi pembe ya da mavi değil. Benim dünyam siyah ve gri. Sana bu karanlığı hiç göstermek istemedim. İşte tam da bu yüzden... Tam da bu yüzden senden uzak durmam gerekiyordu!"
Bölüm Yorumları