Siren sesleri Galata’nın dar ve yankılı sokaklarında büyürken, atölyedeki havanın ağırlığı keskinleşti. Ali, Alya’nın elini sıkıca tutarak kapıya doğru hareketlendi. Yüzündeki o her zamanki kuralcı ve kontrolü elde tutmaya çalışan ifade geri dönmüştü.
"Vaktimiz az," dedi Ali, sesi ne kadar sakin kalmaya çalışsa da içindeki baskı ortadaydı. "Sokak başındakiler muhtemelen polise veya Vedat’a haber verdi. Arka merdivenlerden çatıya geçeceğiz. Seni şehir dışında, kimsenin bulamayacağı güvenli bir yere götüreceğim."
Ancak Alya hareket etmedi. Elini Ali’nin avucundan yavaşça, ama kararlı bir şekilde çekti.
Ali duraksadı. Kaşları çatıldı, gözlerinde beliren şaşkınlık bir anda yerini derin bir endişeye bıraktı. "Alya, ne yapıyorsun? Gitmemiz gerek."
"Ben gelmiyorum, Ali," dedi Alya. Sesi artık titramiyordu. Yanağındaki kurumuş boya lekesine ve gözlerindeki yaş izlerine rağmen, daha önce hiç olmadığı kadar güçlü duruyordu.
"Anlamıyorsun," dedi Ali, adımını Alya’ya doğru atarak. "Bu adamlar bu gece başarısız oldu ama durmayacaklar. Vedat seni bir piyon, beni bir hedef olarak görüyor. Şu an mantıklı düşünemiyorsun, seni o evde tek başına bırakamam!"
"Asıl mantıklı düşünen benim!" diye sesini yükseltti Alya. Ali’nin göğsüne doğru işaret parmağını kaldırdı. "Kaçarak neyi çözeceğiz Ali? Bir dağ evine kapanıp hayatımızın sonuna kadar amcamın ve senin ailene mensup adamların gölgesinden korkarak mı yaşayacağız? Ben sığınakta saklanacak bir tablo değilim. Bu savaşı biz başlatmadık ama bitirmek zorundayız."
"Sen amcanı tanımıyorsun," diye gürledi Ali. "Vedat Çağlayan merhameti olan bir adam değil. O kapıdan içeri adım attığın an seni bir odaya kilitleyecek, beni de yok etmek için tüm gücünü kullanacak!"
"Tanıyorum!" dedi Alya, gözlerinin içine cesaretle bakarak. "O benim kanım, benim ailem. Yıllardır ailemizin geçmişte dökülen o kanın arkasına saklanarak sürdürdüğü bu nefrete son vereceğim. Karşılarına çıkacağım. Seninle olan bağımı, aramızdaki bu zıtlığı ve geri adım atmayacağımı kendi yüzlerine söyleyeceğim."
Ali bir an için ne diyeceğini bilemedi. Alya’nın bu hesapsız, duygularıyla hareket eden ve tehlikeye gözü kapalı yürüyen hali, tam da ona âşık olduğu o tutkulu ruhtu. Ama aynı zamanda onu kaybetme fikri, Ali’nin göğsünü bir sarmaşık gibi sıkıyordu.
"Seni korumama izin vermiyorsun," dedi Ali, sesi fısıltıya dönüşürken.
"Beni korumanın yolu beni saklamak değil, yanımda durmak," diye karşılık verdi Alya. Ali’nin yüzünü ellerinin arasına aldı, parmakları Ali’nin ıslak şakaklarında gezindi. "Bırak amcamın karşısına geçeyim. Eğer bu düşmanlık bitecekse, ilk darbeyi ben vuracağım. Sen de kendi aileni dizginle."
Aşağıda polis araçlarının kırmızı ve mavi ışıkları atölyenin pencerelerinden içeri süzülmeye başladığında, ikisi de yolun sonuna geldiklerini anladı. Bu bir kaçış değil, açık bir meydan okumaydı.
Ali, Alya’nın ellerini öptü ve derin bir nefes aldı. "Eğer o evden tek bir kılına bile zarar gelerek çıkarsan Alya... Dünyayı başlarına yıkarım. Ve o zaman beni hiçbir kural durduramaz."
Bölüm Yorumları