İstanbul’un üzerindeki kara bulutlar şafak vaktiyle birlikte yerini puslu bir griye bırakırken, Alya Çağlayan Boğaz’ın kıyısındaki heybetli Çağlayan Yalı’sının önünde duruyordu. Yüksek demir kapılar, çocukluğunun geçtiği ama yıllardır bir hapishane gibi hissettiren bu soğuk yapıyı dış dünyadan soyutluyordu.
Alya derin bir nefes aldı. Üzerindeki yağmurlu geceden kalma ıslak ceketini düzeltti ve kapıdaki korumaların şaşkın bakışları arasında içeri adım attı.
Salona girdiğinde kasvetli hava yüzüne çarptı. Büyük ahşap masanın başında, elindeki kehribar tespihi ağır ağır çeviren amcası Vedat Çağlayan oturuyordu. Yüzündeki derin çizgiler ve sert bakışları, yılların getirdiği nefretin ve güç hırsının birer simgesiydi.
Vedat, Alya’yı gördüğünde şaşırmadı. Aksine, bakışlarındaki soğukluk daha da derinleşti. Tespihi masanın üzerine bıraktı.
"Dün gece Galata’daki atölyende neler olduğunu biliyorum Alya," dedi Vedat, sesi salonda buz gibi yankılanarak. "Adamlarım oradaydı. Ve o Çelik veliahtı da oradaydı. Sana ait olmayan bir yangının içine yürüyorsun."
Alya, amcasının birkaç adım karşısında durdu. Omuzları dik, bakışları sarsılmazdı. Ailesinin karşısında ilk kez bir çocuk gibi değil, kendi hayatının sorumluluğunu alan bir kadın olarak duruyordu.
"O yangın zaten bizim evimizin içinde, amca," dedi Alya, gür ve kararlı bir sesle. "Yıllardır bitmek bilmeyen bu kin, bu düşmanlık ne bana ne de bu aileye bir şey kazandırdı. Yetti artık."
Vedat hırsla ayağa kalktı. Masaya iki elini dayayarak Alya’ya doğru eğildi. "Sen ne söylediğinin farkında mısın?! O aile bizim kanımızı döktü! Amcanı, geçmişimizi yok sayamazsın! Bir Çelik ile yan yana gelmek bu aileye, geçmişimize ihanettir!"
"Asıl ihanet, geçmişteki bir ölümü bahane ederek geleceğimizi öldürmektir!" diye karşılık verdi Alya, gerilemeden. "Ali ile ben birbirimizi seviyoruz. Sizin geçmişte yazdığınız o kanlı hikayenin figüranı olmayacağız. Ne Ali geri adım atacak ne de ben."
Vedat’ın gözleri öfkeyle parladı. Salondaki korumalara kısa bir işaret vermek için elini kaldırdı. "Seni bu yalıya kapatırım Alya. O adama da bu şehri dar ederim. Gücümü test etme."
"Beni buraya kapatsan da Ali’ye olan hislerimi söküp alamazsın," dedi Alya. Yüzüne gururlu bir tebessüm yerleşti. "Ve Ali’ye tek bir zarar gelirse, bu yalıdan dışarı çıkacak ilk şey senin bu kirli düzenin olur. Polise de, basına da, herkese bu ailenin arkasında döndürdüğün her şeyi anlatırım. Beni kendi öz yeğeninle tehdit etmeye kalkma."
Vedat, Alya’nın gözlerindeki o kırılmaz iradeyi gördüğünde ilk kez duraksadı. Karşısındaki kız artık emir alacak o küçük çocuk değildi; Ali Çelik’in gücüyle ve kendi cesaretiyle bilenmiş bir zıt kutuptu.
Tam o sırada yalının dış kapısında acı bir fren sesi duyuldu. Güvenlik sisteminin alarmsı çalmaya başlarken, salondaki ahşap kapılar ardına kadar açıldı.
Eşikte, siyah takımı ve gözlerindeki o öldürücü kararlılıkla Ali Çelik duruyordu.
Bölüm Yorumları