Yalı salonunun devasa ahşap kapıları sertçe ikiye ayrıldığında, içeri giren ilk kişi Ali Çelik oldu.
Siyah takım elbisesi, ıslak saçları ve gözlerindeki o gözü kara kararlılıkla salonda adeta bir fırtına gibi esti. Arkasındaki korumalar onu durdurmaya çalışmış ama başaramamıştı. Ali’nin bakışları doğrudan Alya’yı buldu. Omuzları dik, dimdik duran ressamına baktığında göğsündeki o yırtıcı ağrı bir an olsun hafifledi. Alya iyiydi, pes etmemişti.
"Ali..." diye fısıldadı Alya. Sesi hem endişe hem de derin bir rahatlamayla doluydu.
"Ne cüretle!" Vedat Çağlayan masadaki tespihi fırlatarak ayağa fırladı. Sesi salonda yankılandı. "Benim mülküme, benim yalıma silahlı adamlarımla kapıdayken böyle giremezsin! Buradan ölüne ulaşırlar Çelik!"
Vedat’ın işaretiyle salonda beliren dört koruma aynı anda silahlarına davrandı. Ali ise bir adım bile geri atmadı. Yüzünde soğuk, tekinsiz bir tebessüm belirdi.
"Yanlışın var Vedat Çağlayan," dedi Ali, sesi buz gibi bir sakinlikle. "Ben buraya tek başıma veya bir kavga başlatmaya gelmedim. Ben buraya bu kan davasını bitirmeye geldim."
Ali yavaşça yana çekildi. Açılan kapının eşiğinde, elindeki bastonuna dayanarak içeri adım atan yaşlı bir adam belirdi. Yılların getirdiği otorite ve mağrur duruşuyla Çelik ailesinin başı, Ali’nin dedesi Hikmet Çelik salona girdi.
Vedat Çağlayan, Hikmet Bey’i gördüğü an olduğu yerde donakaldı. Yıllardır görmediği, ailesine düşman bellediği o devasa gölge şimdi kendi salonunun tam ortasındaydı. Salondaki korumalar bile Hikmet Bey’in heybeti karşısında silahlarını yavaşça indirmek zorunda kaldı.
"Yıllar sonra yine aynı hırs, aynı nefret Vedat..." dedi Hikmet Bey, bastonunu ahşap zemine vurarak. Sesi yaşından beklenmeyecek kadar güçlüydü. "Çocukların hayatını pastadaki o eski kanla kirletmeye devam mı edeceksin?"
"Sizin bu yalıda ne işiniz var?!" diye gürledi Vedat, ama sesindeki o özgüven çatlamıştı. "Torunun dünün çocuklarıyla atölyeleri bastı, şimdi de benim yeğenimin aklını çeliyor! Bizim sizinle yatacak hesabımız kalmadı!"
"Hesap tam olarak burada başlıyor," dedi Ali, öne çıkarak. Bakışlarını Alya’dan bir saniye bile ayırmıyordu. "Alya ile ben birbirimizden uzak durmak için elimizden geleni yaptık. Sırf sizin geçmişte yazdığınız o kurallar yüzünden hayatlarımızı zindana çevirdik. Ama bitti. Alya dün gece bana kaçmayı değil, sizin karşınızda dimdik durmayı öğretti."
Alya, Ali’nin yanına doğru yürüdü. İki zıt kutup, ilk kez tüm ailelerinin ve silahların gölgesinde yan yana geldi. Alya, Ali’nin elini tuttu. Parmakları birbirine kenetlendiğinde salondaki elektrik gözle görülür bir hal aldı.
"Biz ayrılmıyoruz amca," dedi Alya, Vedat’a bakarak. "Ne sen beni bu yalıya kapatabilirsin ne de Hikmet Bey Ali’yi engelleyebilir. İki aile arasındaki bu düşmanlık ya bu masada bugün biter... ya da biz bu şehri de, ailelerimizi de arkamızda bırakıp kendi dünyamızı kurarız."
Hikmet Çelik hafifçe gülümsedi. Torununun ve Alya’nın gözlerindeki o boyun eğmez ateşi görmüştü. Vedat’a doğru bir adım attı.
Bölüm Yorumları