Yalı salonundaki o ölümcül sessizlik saniyelerce sürdü. Vedat Çağlayan’ın bakışları, masanın üzerinde bir noktaya kilitlenmişti. İçinde fırtınalar kopuyor, yılların biriktirdiği kin ve güç hırsı göğsünü daraltıyordu. Ancak karşısındaki tablo netti: Yeğeni Alya geri adım atmıyordu, Hikmet Çelik ayağına kadar gelmişti ve Ali Çelik’in gözlerinde gözü karalık vardı.
Vedat, derin bir nefes alarak geriye doğru çekildi. Yüzündeki o sert, yıkıcı ifade birdenbire yerini sahte, soğuk bir kabullenişe bıraktı. Tespihini cebine koydu ve masanın başındaki koltuğa yavaşça oturdu.
"Pekala..." dedi Vedat, sesi ilk kez bu kadar sakin ve pürüzsüz çıkıyordu. "Eğer siz bu kadar kararlıysanız, geçmişin kanını bu çocukların geleceğine bulaştırmayalım. Hikmet Bey... Madem buraya kadar geldin, bu düşmanlığı burada gömelim. İki aile arasındaki silahlar sussun."
Alya, duydukları karşısında derin bir nefes aldı. İçindeki o büyük yükün hafiflediğini hissetti; parmaklarını Ali’nin eline daha da sıkı kenetledi. Ali ise bu kadar kolay gelen bir teslimiyete inanmayacak kadar hayatı tanıyan bir adamdı. Dedesi Hikmet Bey’e baktı; yaşlı adamın da gözlerinde şüphe dolu bir gölge vardı ama masadaki bu resmi geri adımı kabul etmekten başka çare yoktu.
"Sözünün arkasında duracaksın Vedat," dedi Hikmet Bey, bastonuna basarak. "Bu çocuklar bir daha senin korumalarının ya da hedeflerinin arasında olmayacak."
"Olmayacaklar," dedi Vedat, Alya’ya bakıp hafifçe tebessüm ederek. "Alya benim öz yeğenim. Madem seçimi bu, yolundan çekiliyorum."
Oysa Vedat Çağlayan’ın zihninde çoktan bambaşka bir çark dönmeye başlamıştı. Masadaki bu sahte barış, sadece vakit kazanmak için attığı bir adımdı. Alya’yı doğrudan karşısına alamazdı; ama Ali Çelik’i ortadan kaldırmanın yolu artık daha da kolaylaşmıştı. Ali, gardını indirecekti. Ailesi barış sağlandı sanıp rahatlayacaktı. İşte tam o anda, iz bırakmadan vuracaktı.
Toplantı bittiğinde Ali ve Alya yalıdan birlikte çıktılar. Boğaz’ın puslu sabahında, Ali’nin arabasına doğru yürürken Alya ilk kez uzun zamandır hissetmediği bir hafiflikle gülümsedi.
"Bitti Ali..." dedi Alya, Ali’nin koluna sarılarak. "İnanamıyorum ama başardık. Artık saklanmak, kaçmak yok."
Ali, Alya’nın saçlarına bir öpücük kondurdu ama gözleri boğazın karanlık sularındaydı. "Umarım öyledir güzelim," diye fısıldadı. "Umarım öyledir..."
Aynı dakikalarda, Çağlayan Yalısı’nın üst katındaki çalışma odasında Vedat, arkasındaki gizli telefon hattını açmış, sesi kısık bir tonda konuşuyordu.
"Barış masasını kabul ettim," dedi Vedat, pencereden dışarıya, Ali ve Alya’nın gidişine bakarak. "Gardlarını düşürecekler. Ali Çelik artık yalnız. Planı devreye sokun. Ama tek bir iz bile istemiyorum. Öyle bir kaza olsun ki, Alya bile bunun bir cinayet olduğunu anlayamasın."
İki zıt ruh, fırtınanın dindiğini sanıp birbirlerinin kollarında huzur ararken; arkalarında, hayatlarının en büyük ve en tehlikeli tuzağı kuruluyordu.
Bölüm Yorumları