Ali Çelik, hayatı boyunca hislerine değil, veriler ve şüpheler üzerine inşa ettiği mantığına güvenmişti. Vedat Çağlayan’ın yalıdaki o ani pes edişi, yılların kurdu olan bir adamın tavrı değildi. O masada atılan imzalar ve verilen sözler Alya için büyük bir zafer gibi görünse de, Ali için sadece yaklaşan büyük fırtınanın sessizliğiydi.
Alya’yı Galata’daki atölyesine bıraktıktan sonra Ali, arabadan inmeden önce onun ellerini sımsıkı tuttu.
"Alya, her şey yolunda görünse bile bir süre dikkatli olmanı istiyorum," dedi Ali, sesindeki o korumacı ve ciddi tonu gizlemeyerek. "Benim içim rahat değil."
Alya tatlı bir tebessümle Ali’ye baktı. Boyasız, yorgun ama uzun zamandır ilk kez bu kadar huzurlu gözleri vardı. "Ali... Sen her şeyi analiz etmeye, arkasında bir kural aramaya alışkınsın. Ama bazen insanlar pes eder. Amcam bile olsa... Lütfen sadece biraz rahatla. Biz kazandık."
Ali, Alya’nın yanağını okşadı. Onun bu masum inancını ve içindeki umudu kırmak istemiyordu. "Tamam," dedi gülümsemeye çalışarak. "Sen çizimlerine dön. Ben de holdingdeki işleri halledip akşam seni almaya geleceğim."
Ancak Alya arabadan inip hanın kapısından içeri girdiği an, Ali’nin yüzündeki gülücük bıçak gibi kesildi. Direksiyondaki parmaklarını sıktı ve torpido gözünden ikinci telefonunu çıkardı. Yıllardır aile işlerinde ve güvenlik protokollerinde güvendiği tek adama, eski istihbaratçı güvenlik müdürü Rıza’ya bastı tuşları.
"Rıza, bana bak," dedi Ali, sesi buz gibi. "Vedat Çağlayan masayı kabul etti ama geri çekilmedi, biliyorum. Yalının etrafındaki tüm araç giriş çıkışlarını, Vedat’ın son 24 saatteki telefon trafiğini ve yanına girip çıkan adamları 7/24 takibe alıyorsun. Alya’nın atölyesinin sokağına da çaktırmadan iki sivil ekip yerleştir. Tek bir gölge bile kımıldasa haberim olacak."
"Anlaşıldı Ali Bey," dedi Rıza. "Hemen organize oluyorum."
Aynı günün akşamına doğru Ali, holdingdeki makam odasında mimari çizimlerin başında otururken Rıza’dan beklediği şifreli dosya geldi.
Ekrana düşen raporda, Vedat Çağlayan’ın sahte barışın hemen ardından yurt dışı menşeili bir nakliye şirketi üzerinden büyük miktarda nakit çıkışı yaptığı ve Çekya kayıtlı tescilsiz bir numarayla görüşme gerçekleştirdiği görülüyordu. Görüşmenin yapıldığı sinyal, İstanbul Limanı yakınlarındaki terk edilmiş bir depoyu işaret ediyordu.
Ali ekrandaki haritayı incelerken şakakları zonkladı. Vedat, Ali’yi vurmak için kendi ellerini kirletmeyecekti. Olası bir "sabotaj" ya da "kaza" süsü verilecek bir plan devredeydi.
Tam o sırada Ali’nin kişisel telefonu çaldı. Ekranda Alya’nın ismi parıldıyordu.
Ali telefonu hemen açtı. "Alya? İyi misin?"
"Ali!" dedi Alya. Sesi heyecanlı ve nefes nefeseydi. "Inanamayacaksın ama az önce amcamın asistanı aradı. Yıllardır peşinde olduğum, Çağlayan Vakfı'nın sponsor olduğu o büyük İtalya sergisi için tablolarımı seçmişler! Tabloları teslim etmek için bu akşam limandaki özel depoya çağırdılar. Amcam gerçekten sözünü tutuyor Ali, bana jest yapıyor!"
Bölüm Yorumları