Alevlerin sıcaklığı deponun beton zeminini kavururken, dışarıdaki polis sirenleri ve helikopter pervanelerinin sesi patlamanın gürültüsüne karışıyordu.
Ali, gövdesini Alya’nın üzerine siper etmişti. Dumanlar yavaş yavaş dağılırken Ali başını kaldırdı, yüzü is içindeydi ama gözlerinde sadece Alya vardı. "İyi misin? Söyle bana, bir yerin acıyor mu?"
Alya, Ali’nin boynuna sımsıkı sarıldı. Şokun ve korkunun etkisiyle titriyordu. "İyiyim... Senin sayende iyiyim Ali."
Dışarıdan içeri dalarak giren özel harekât polisleri ve Rıza’nın ekibi alanı hızlıca emniyete aldı. Limanın üstünde alçalan polis helikopteri, kaçmaya çalışan Vedat Çağlayan’ın önünü kesmişti. Yıllardır karanlık gölgelerin arkasında kalan Vedat, bu kez kendi kurduğu tuzağın tam ortasında, kelepçeler bileklerine geçerken polisler tarafından gözaltına alındı. Hikmet Çelik de araçtan inmiş, Vedat’ın götürülüşünü ve torununun Alya’yla depodan çıkışını vakur ama rahatlamış gözlerle izliyordu.
Alya ve Ali, ambulanstaki ilk müdahalenin ardından deponun önünde durdular. Dışarıda hafif hafif yağmur çiseliyor, deponun yangını kontrol altına alınıyordu.
"Bitti Ali..." dedi Alya, gözlerinden süzülen bir damla yaşı silerken. "Amcam tutuklandı. Yıllardır üzerimize çöken o karanlık miras nihayet yok oldu."
Ali, Alya’nın boynundaki tiner ve boya kokusunu içine çekerek alnını onun alnına yasladı. "Bitti güzelim. Artık kimse seni benden, beni senden uzak tutamayacak. Zıt kutuplarız belki ama aynı gökyüzündeyiz."
Ancak o sırada Rıza, elinde delil poşetine konulmuş ıslak ve yanmış bir zarfla yanlarına yaklaştı. Yüzündeki ciddiyet, gecenin zafer havasını bir anda dondurdu.
"Ali Bey..." dedi Rıza, sesi alçalarak. "Vedat Çağlayan’ın helikoptere binmeden önce yere düşürdüğü kişisel çantasından bu çıktı. Üzerinde Alya Hanım’ın adı yazıyor. Resmi delil yapmadan önce görmeniz gerektiğini düşündüm."
Alya şaşkınlıkla zarfı aldı. Üzerinde amcasının el yazısıyla, sararmış ve yarısı yanmış bir not vardı. Mührü kırıp mektubu açtı. Ali de Alya’nın omzunun üzerinden mektuba baktı.
Mektupta tek bir cümle yazıyordu:
"Alya... Beni bu gece hapse attırabilirsin ama o Çelik’e asla güvenme. Yıllar önce babanın ölümüne sebep olan o kanlı gecede tetiği çeken ben değildim; o gece tetiği çeken adam Hikmet Çelik’in emriyle hareket eden Ali’nin öz babasıydı. Aileni yok eden adama sarılıyorsun."
Mektup Alya’nın parmaklarının arasından kayıp ıslak asfalta düştü.
Alya başını yavaşça Ali’ye doğru çevirdi. Gözlerindeki o az önceki huzur ve aşk, yerini devasa bir şoka ve yıkıma bıraktı. Ali ise mektuptaki yazıyı okuduğunda adeta taş kesilmişti. Kendi ailesinin geçmişte sakladığı o en büyük, en karanlık sır ilk kez gün yüzüne çıkmıştı.
Bölüm Yorumları