DENEK 795

Bölüm 3•

Bölüm 2: Buzdan Hareler

Tema:

“Onunla başa çıkabileceğinizi düşünüyor musunuz Dr. Kennis? Güçlü bir yaratığa benziyor, prangaların bile onu tutabileceğinden emin değiliz ve saldırgan olup olmadığı hakkında bilgimiz yok hatırlatırım.”

Kennis yavaş bir nefes verdi. Elindeki belgeyi daha sıkı tuttu elleri titrediği için. Tam önündeki camın ardında, gelecekte ‘sevgili canavar’ı olacak yaratık uyuyordu. Daha doğrusu baygındı.
Kennis elindeki belgenin ilk sayfasını imzalayıp belgeyi yanındaki adama geri uzatırken kararlıydı. Gözlerini camın ardındaki yaratıktan ayırmadan konuştu.
“Deneyi alıyorum.”
Adam geri verilen belgenin kapağına “795” etiketi yapıştırdı ve Dr. Kennis’in masasına bırakıp sessizce çıktı.
❄️
Kennis’in elindeki bordo kapaklı belgede bazı yerleri doldurduktan sonra memnuniyetle kapağı kapatıp kalemi önlüğünün cebine astığını gördüm. Sonra da bana doğru geldi.
“Evet, sevgili canavarım!” parmağını şaklattı ve gülümseyerek kaşlarını kaldırdığını gördüm. “Yine baş başa kaldık. Hoşuna gitti mi bu yeni oda?”
Kuduz köpek gibi ağzıma titanyum gümüş bir ağızlık taktıkları için soğuk bir bakış verdim sadece. Kennis kıkırdadı. “Ah, doğru. Bana cevap verebilmen için ağızlığının olmaması gerekiyor.” Sahte üzgün bir bakış attı. “Ve bu şartlarda bu imkansız prosedür gereği, anlatabiliyor muyum?”
Ağızlık hırlamama engel değildi. Bu yüzden bunu yaptım. Kennis yüzünde hatırlatıcı bir gülüşle fısıldadı. “Bana kalsa sana ağızlık takmam, biliyorsun.”
Şu anda tam anlamıyla bir esirdim. Kennis’e ‘benden resmen özgürlüğümü satmamı istiyorsun’ derken elbette hayal ettiğim bu değildi ama olan buydu.
Ağzımda titanyum gümüş hammaddesi olan bir ağızlık vardı, hırlamama değil ama konuşmama ve ısırmama engel oluyordu. Kafamın arkasında Kennis’in istediği zaman sıkılaştırabileceği kemerleri de vardı. El bileklerim de önümde kelepçeliydi. Maalesef Kennis tüm önlemleri almıştı. Almasa da kolunu ısıracak falan değildim gerçi, ben yabani değilim.
Belki biraz vahşi.
Neden buraya beni getirdiğini bilmiyordum. Soğuk bir oda olması yüzünden yalnızca katlanılabilirdi. Arkamda, sağımda ve solumda sayıca fazla ölçüm aletleri vardı.
Kennis elindeki dosyayı bir makinenin üzerine bıraktı. Sonra yüzünde her zamanki gülümsemesiyle bana döndü. “Burası, bir ölçüm odası.” dedi aniden. “Tahmin edersin ki deneylerimin başlangıç noktası.” Hafifçe güldü Kennis kendi kendine. “Sonuçta bir deneyi aldıysam, kiminle boy ölçtüğümü bilmeliyim değil mi?”
Hepimiz biliyoruz ki komik bir şaka değildi. Ama bunu yüzüne söyleyemezdim, ağızlık vardı. Bu yüzden gözlerimi kısmakla yetindim.
Kennis bedenimi boy ölçüm cihazına yönlendirdi ve uzunluğu işaretlemek için bir taburenin üstüne çıktı. İki yer işaretledi, önlüğünün cebinden aldığı kırmızı kalemle. Sonra da aşağı inip bordo kapaklı dosyayı doldurdu. Kendi kendine mırıldanışını işittim.
“Normal boy, 1,97 cm...” Yazdı. “Boynuzlarıyla, 2,10 cm.” Sanırım not düşmüştü, emin değildim. Kennis eline bir metre kaptığı gibi yeniden yanıma yanaştı. Saçlarımın uzunluğunu, yüzümün, omuz genişliğimin, gövdemin, kol uzunluğumun, bacak uzunluğumun, sırt genişliğimin... Sanırım her şeyimi ölçüyordu. Ses etmedim. Gözlerim zaten her zerresini inceliyordu.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 18 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

beliz
@beliz•1 ay önce

Emeğine sağlık canım çok güzeldi✨💙