Rakibim ile aynı yurt odasını paylaşmak mııı??

Bölüm 1•

​1. BÖLÜM: Yanlış Anahtar, Doğru Oda

Tema:
​Seul Sanat Akademisi’nin devasa çizim atölyesinde zaman kavramı gece yarısından sonra anlamını yitirirdi. Pencerelere vuran hafif yağmur damlalarının sesi, tuvalin üzerindeki fırça darbelerime eşlik eden tek şeydi. Omuzlarımdaki yük ve sırtımdaki keskin ağrı kendimi bildim bileli oradaydı ama bu gece kendimi ekstra zorluyordum. Gecenin saat ikisiydi, göz kapaklarım ağırlaşmıştı ve akademide benden başka kimsenin kalmadığına emindim.
​En azından ben öyle sanıyordum.
​Tuvaldeki gölgelendirmeyi tamamlamak üzere fırçamı hafifçe eğdiğimde, arka sıradaki karanlığın içinden yavaş ve alaycı bir alkış sesi yükseldi.
​Sıçrayarak arkama döndüm. Hyunjin, kapı pervazına rahat bir tavırla yaslanmış, elindeki karton kahve bardağını hafifçe sallayarak bana bakıyordu. Üzerindeki bol siyah kazak ve hafifçe dağılmış saçlarıyla, sanki saatlerdir oradaymış gibi son derece sakindi.
​"Yine mi çok çalışkanız, Felix?" dedi adımlarını ağırdan alarak bana doğru yaklaşırken. Sesi, boş atölyede yankılandı. Yaklaşıp fırçamın ucundaki ıslak boyaya kışkırtıcı bir bakış attı. "Bu kadar saat harcayıp günün sonunda sadece ortalama bir kompozisyon çıkarabilmek... Gerçekten takdire şayan bir azim."
​Derin bir nefes alarak fırçamı su dolu bardağa bıraktım. Kalbim öfkeyle çarpmaya başlasa da yüzümdeki ifadesizliği korumaya çalıştım. Hyunjin, akademiye adım attığım ilk günden beri hayatımı zorlaştırmayı, tekniklerimi eleştirmeyi ve beni küçümsemeyi kendine görev edinmişti.
​"Seni ilgilendirmeyen konulara burnunu sokmasan olmuyor, değil mi Hyunjin?" dedim sesimin titrememesine özen göstererek. Paletimi temizlemeye başladım. "Gecenin bu saatinde burada olman bile sırf bana laf atmak içinmiş gibi geliyor."
​Dudaklarının kenarı alaycı bir tebessümle kıvrıldı. "Kendini çok önemsiyorsun. Sadece unuttuğum çizim defterimi almaya gelmiştim ama seni yine burada, tuvalin başında acı çekerken görünce selam vermeden geçemedim."
​Cevap vermedim. Eşyalarımı çantama toplarken onunla daha fazla aynı havayı solumak istemiyordum. Hızlı adımlarla yanından geçip gittiğimde, arkamdan gelen kıkırdamasını duymak sinirlerimi daha da bozmuştu.
​Yağmurun altında ıslanmamak için adımlarımı hızlandırarak erkekler yurduna ulaştım. Giriş katındaki danışmada durup elindeki dosyaları inceleyen yurt başkanı Chan hyung’a doğru ilerledim. Chan hyung, Müzik Bölümü’nün son sınıf öğrencisiydi ve yurttaki herkesin dert ortağıydı.
​"Felix? Bu saatte mi dönüyorsun atölyeden?" diye sordu Chan hyung, beni görünce gözlüklerini burnunun üzerine kaydırarak. Yüzünde samimi bir endişe vardı. "Yine kendini çok hırpalamışsın."
​"Önemli değil hyung, projeyi bitirmem gerekiyordu," dedim bitkin bir tebessümle. "Bu arada... benim odadaki su tesisatı patlamıştı biliyorsun. Yeni oda anahtarımı almaya geldim."
​Chan hyung’un yüzündeki o her zamanki neşeli ifade bir anda mahçup bir duruşa dönüştü. Masadaki bir anahtarı alıp bana uzatırken tereddüt etti. "Ah, evet... Felix, biliyorum saat çok geç oldu ve bu durum pek ideal değil ama yurdun bu kanadında boş yatak kalmadığı için seni 304 numaralı odaya yerleştirmek zorunda kaldık. Eşyalarını görevliler akşamdan taşıdı zaten."
​"Sorun değil hyung, başımı sokacak bir yatak olsun yeter," dedim anahtarı alırken.
​"Şey... oda arkadaşın konusunda önceden haber vermeliydim belki ama..." Chan hyung cümlesini tamamlayamadan arkadan gelen bir ses sohbeti böldü.
​"Chan, yine dosyaların içinde mi kayboldun?"
​Fotoğrafçılık bölümünden Seungmin, elinde kamerasıyla koridordan belirdi. Yanımıza gelip doğrudan Chan hyung’un masasına yaslandı. "Sabahki çekimler için ekipmanları hazırladım, tabii sen burada sabahlamazsan beraber kahvaltı yapabiliriz."
​Chan hyung’un gözlerindeki yorgunluk, Seungmin’i gördüğü an yerini yumuşak bir tebessüme bıraktı. "Tamam Seungmin, birkaç dakikaya bitiriyorum. Felix’i yeni odasına uğurluyordum sadece."
​Seungmin bana bakıp dostça bir baş hareketi yaptı. "304 numaralı oda mı? Kolay gelsin Felix, ihtiyacın olacak."
​Sözlerindeki ima anlam veremeyerek merdivenlere yöneldim. Yorgunluktan dizlerim titriyordu ve tek istediğim kendimi yatağa atmaktı.
​Üçüncü kata çıkıp 304 numaralı kapının önüne geldiğimde derin bir nefes aldım. Metal anahtarı kilitte döndürdüm. Kapı hafif bir gıcırtıyla açıldı ve içeri adım attım.
​İçerideki çalışma lambasının loş ışığı, odanın ortasına kadar uzanıyordu. Pencere kenarındaki masada, elindeki çizim defterine hızla bir şeyler karalayan tanıdık bir figür duruyordu.
​İşittiği kapı sesiyle başını yavaşça kaldıran kişi, birkaç dakika önce atölyede sinirlerimi bozan Hyunjin’den başkası değildi.
​Donakaldım. Kapı koluna tutunurken beynim durumu kavramakta zorlanıyordu.
​"Sen... senin burada ne işin var?" diye kekeledim, sesimdeki şok belirgindi.
​Hyunjin’in şaşkınlığı sadece bir saniye sürdü. Ardından ayağa kalktı, elindeki kalemi masaya bıraktı ve o gıcık, kendinden emin tebessümünü yüzüne takındı. Bana doğru birkaç adım attı.
​"Sanırım bu soruyu benim sormam gerekiyor," dedi sesini alçaltarak. Bakışları elimdeki anahtara ve yerdeki çantama kaydı. "Açıklaması çok basit Felix. Burası benim odam."
​"Hayır, imkânsız," dedim hızla anahtarlığa bakarak. "Chan hyung bana 304 dedi! Su basan odam yüzünden beni buraya verdiler!"
​Hyunjin kollarını göğsünde birleştirdi. "O zaman tebrik ederim. Yeni oda arkadaşınım."
​Dünya bir anlığına durmuş gibi hissettim. Aynı sınıfta olmak, aynı koridorlarda karşılaşmak zaten cehennem gibiyken; şimdi her gün, her gece aynı odada, birkaç metre mesafede yaşamak zorunda mı kalacaktım?
​"Aynı odada kalmamız imkânsız. Gidip Chan hyung ile konuşacağım," diyerek arkamı döndüm ama Hyunjin’in sesi beni durdurdu.
​"İstediğin kadar konuşabilirsin ama yurtta başka tek bir boş yatak bile yok. Ya bu odadaki ikinci yatağı kabullenirsin ya da bahçedeki bankta yatarsın, seçim senin."
​Dişlerimi sıktım. Haklıydı ve bunu bilmek canımı sıkıyordu. Çantamı hırsla boş yatağın kenarına bıraktım.
​O sırada koridordan gelen hızlı ayak sesleri odanın kapısında durdu. İçeri adeta patlayarak giren kişi Jisung’du. Tiyatro bölümünün en gürültülü öğrencisi olan Jisung, gözleri fal taşı gibi açılmış halde bana baktı.
​"Felix! Duydum ki yeni odaya taşınmışsın, hayırlı ols—" Jisung cümlesini yarıda kesti. Bakışları benden Hyunjin’e, Hyunjin’den bana kaydı. Odadaki buz gibi havayı hissettiği an ağzı açık kaldı. "Bir dakika... Siz ikiniz mi? Aynı odada mı?"
​Arkasından sakin adımlarla Minho hyung belirdi. Dans bölümünün efsanesi ve Hyunjin’in en yakın arkadaşı olan Minho, kapı pervazına yaslanıp yüzündeki eğlenen ifadeyle ortamı süzdü.
​"İşte şimdi akademi hayatı gerçekten eğlenceli bir hâl alacak," dedi Minho hyung, Jisung’un omzuna elini koyarak. "Hyunjin, yeni oda arkadaşına iyi davran, hemen kaçırma çocuğu."
​"Hyung, şakasının sırası değil," dedi Hyunjin gözlerini devirerek.
​Tam o sırada koridorun sonundan iki kişi daha göründü. Changbin hyung ve Jeongin, sesleri duyup gelmişlerdi. Changbin hyung, beni Hyunjin’in odasında görünce kaşlarını çattı.
​"Neler oluyor burada?" dedi Changbin hyung içeri adımlayarak. "Felix, bu adam sana bir şey mi söylüyor?"
​"Sakin ol Changbin," dedi Jeongin arkadan öne çıkarak. Heykel bölümünün en açık sözlü öğrencisi olan Jeongin, odaya şöyle bir bakıp alaycı bir şekilde gülümsedi. "Sadece kaderin tatlı bir oyunu. Akademinin en büyük iki rakibi artık aynı çatıyı paylaşıyor."
​"Bu kader değil, tam bir kabus," diye mırıldandım yatağın kenarına otururken.
​Hyunjin masasına geri dönüp defterini açtı ama bakışları hâlâ üzerimdeydi. "Merak etme Felix," dedi soğuk bir sesle. "Beni görmezden gelmeyi öğrensen iyi edersin. Çünkü bu odada işler benim kurallarıma göre yürür."
​Gözlerinin içine baktım. "Göreceğiz Hyunjin. Göreceğiz."

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları