İmzayı attığım an, kalemin kağıtta çıkardığı o ince ve tok ses, sanki eski hayatımın kapılarını arkamdan sonsuza dek kapatmıştı.
Merdivenlerden aşağı, salonun kalbine doğru süzüldüğümde birkaç dakika öncesinin o şık ve kadeh sesleriyle dolu atmosferinden eser kalmadığını gördüm.
Şampanyaların patladığı, kahkahaların yükseldiği salon bir anda cehennem sıcağına kesmiş; panik, kargaşa ve kurşun sesleri ortalığı esir almıştı.
Gözlerimi bir saniyeliğine yukarı çevirdim.
İkinci katın balkon korkuluklarına dizilmiş yeraltı liderleri —en başta da beni bu karanlık çukura iten babam Aras Seçkin— aşağıda kopan bu kıyameti sanki bir tiyatro oyunu izler gibi, buz gibi ve bomboş gözlerle seyrediyorlardı.
Benden korkup bir köşeye sinmemi, o ağır masanın altında ezilip pes etmemi bekliyorlardı.
Ama beni henüz hiç tanımıyorlardı.
Hiç tereddüt etmeden kalabalığın ve o kargaşanın tam ortasına daldım. İnsanları yarıp ilerlerken gözüm bir noktaya takıldı ve adımlarımı çiviledi.
"Alev?"
Bu benim çocukluk arkadaşımdı! Yüzü gözü kan içindeydi; burnundan akan koyu kıvamlı kan gömleğinin yakasını ıslatmış, dudağı fena halde patlamıştı.
Ancak her şeye rağmen gözlerindeki o başı dik duruşu hiçbir şekilde bozmamıştı.
Karşısında duran adam da onunla hemen hemen aynı yaşlarda ve denk güçteydi; tek farkı, elindeki siyah namluyu soğukkanlılıkla Alev’in tam alnına dayamış olmasıydı.
Adam hafifçe öne eğildi. Alev’in gözlerinin tam içine bakarak, kışkırtıcı, boğuk ve salondaki kaosu bastıracak kadar etkileyici bir sesle konuştu:
"Silahın elinden düşmüş olabilir Alev... Ama gözlerindeki o hırs hâlâ yerinde. Yine de bu gece bu salondan iki kazanan çıkmayacak, buraya kadarmış."
Alev’in alnına dayalı o siyah namluyu gördüğüm an içimdeki tüm şalterler attı. Adam cümlesini bitirdiği o tam saniyede, aralarındaki dar mesafeye adeta bir gölge gibi sızdım.
"Üzgünüm," dedim,
sesimdeki alaycı ve özgüvenli tonu gizleme gereği duymadan.
"Ama bu gece kimse o masaya kan sıçratamaz."
Adam daha ne olduğunu anlayamadan, silahı tutan bileğini kavrayıp var gücümle yukarı doğru kaldırdım. Tavan patlayan kurşun sesiyle sarsılırken üzerimize cam kırıkları döküldü.
İşte tam o an... Silahı havaya kaldırdığım ve tavanın sarsıldığı o tek bir saniyede göz göze geldik.
Zaman o an durdu.
Salonun loş ışıkları altında parıldayan gece siyahı saçları, keskin yüz hatları ve duruşundaki asil ama bir o kadar da tehlikeli aurayla insanı büyüleyen bir adam vardı karşımda.
Derin kahverengi gözlerinde ne bir şaşkınlık yenilgisi vardı ne de öfke... Sadece ruhuma işleyen gizemli ve sarsıcı bir hayranlık vardı.
O birkaç saniyede onun kahverengi gözlerinde kayboldum; ne o benden bakışlarını çekebildi ne de ben ondan.
Boşta kalan elimle hızlı bir hamle yapıp onu geriletmeye çalışsam da duruşunu ve o sarsılmaz dengesini bozmadı.
Yine de o saniyelik duraksamasından faydalanmayı başardım.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yeni bölümler ne zaman
Bunlar olur
Ateşe aşık oldum
Bölüm bonma gibi
Çok güzeldi balım acil yeni bölüm yolla lütfen 💙
Yorum
Yorum bulunamadı.