Arkamızda silah sesleri yükseldi ve hemen arabaya atladık. Gaza bastım. Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Sonunda ıssız bir yerde arabayı durdurdum ve Alev'e döndüm.
"Ne halt yedin yine?"
"Pardon, ben her gün halt mı yiyorum?"
"Evet."
"Yalan."
"Üff, tamam. Hadi cevap ver."
Alev bana baktı.
"Ebru, sen masaya mı oturdun?"
"Şimdi konumu—"
"Ben sana bir soru sordum, değil mi?"
"Evet."
Alev başını iki yana sallayıp hafifçe güldü.
"Başın büyük belada, küçük patron."
"Ne demek istiyorsun, açık ko—"
"Sonra konuşuruz."
Kapıyı açıp arabadan indi.
"Alev!"
Cevap vermeden kendi adamlarının biraz ileride bekleyen arabasına doğru yürüdü. Arabaya bindi, motoru çalıştırdı ve arkasına bile bakmadan uzaklaştı.
Ben ise olduğum yerde kalıp arkasından bakakaldım.Ne olduğunu da anlatmadı.
Alev'in arabası gözden kaybolduktan sonra bir süre olduğum yerde kaldım.
Sonra tekrar arabaya bindim.
Ellerimi direksiyona koyup birkaç saniye öylece durdum.
Acaba hata mı etmiştim?
Belki de o adamın silahını havaya kaldırmamalıydım. Belki de Alev'i kurtarmak için kendimi ortaya atmak, daha ilk günden masaya oturmuş biri için yapılabilecek en aptalca şeydi.
Ama artık geri dönüşü yoktu.
Motoru çalıştırıp eve doğru yola çıktım.
Eve vardığımda her zamanki sessizliğin aksine kapının önünde fazlasıyla fazla koruma vardı.
Arabadan inerken birkaç tanesi başıyla selam verdi.
Ben de başımı hafifçe eğerek karşılık verdim.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Tek nefeste okudum
Bölüm mükemmel
Emeğine sağlık
Yorum
Yorum bulunamadı.