Mesajımsı
BÖLÜM 4 — SESSİZLİK
“Nasıl?”
Adını böcekten almış olan kız, yavaşça yaklaştı. Uzun bir konuşma yapacağı, attığı adımlardan anlaşılıyordu.
Yumuşak bir ses tonuyla konuşmaya başladı.
“Dil bölümü okuduktan sonra bir sene psikoloji eğitimi aldım. Psikolojiye ilgim her zaman vardı. Özellikle de çocukluğumda okuduğum kitaplarda, izlediğim filmlerde çokça söz ediliyordu bilinçaltı mesajlarından. Etkilenip bildiklerimi denemeye karar vermiştim.”
Bir an durdu.
“Arkadaşım olmadığı için ailemde deniyordum. İlk başlarda başarılı olamasam da sonraları anneme yemek yaptırma konusunda yardımcı oldum. Bir süre sonra her günün yemeğini ben seçiyordum. Yaptığım resmin içerisine yemeği çizerek bunu kolayca yapabiliyordum. Tabii ki bunu fark edemiyorlardı.”
Ataberk sessizce dinliyordu.
“Sonraları konuşarak yapmayı denedim. Babama her istediğimi aldırınca da bütün gücün bende olduğunu fark ettim. Çok fazla isteğim yoktu ama hayatın bu kadar kolay olabileceğini gördüğümde psikolojim altüst olmuştu.”
İpek'in yüzündeki ifade değişmişti.
“Büyüdükçe isteklerim artıyordu. Okulda hocalarımdan ‘aferin’i kolayca alabiliyordum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Liseye geçtiğimde durum değişmişti. Güçlerimi kaybetmeye başlamıştım. Oysa ki henüz isteklerim bitmemişti. İzlediğim filmlerden olmuş olacak ki dünyanın iyiye gitmesini istiyordum ve çabalıyordum.”
Ataberk, tek kelime etmeden onu dinlemeye devam etti.
“İnsanları değiştirmekle başladım. Kolay olmadığını gördüm. Dünyada çok insan vardı ve ben hepsini teker teker değiştiremezdim. Yeteneklerimi kaybetmeye başlamıştım ve yorulmuştum.”
İpek'in sesi giderek daha sakin bir hâl alıyordu.
“Lisenin son sınıfında iyice depresyona girdim. Bu diğerlerinden farklıydı. Kötü hissediyordum ve acı duyuyordum. Artık değil dünyayı değiştirmek, yaşamak bile çok geliyordu bana.”
Ataberk'in bakışları sabitlendi.
“Ben insanları değil, insanlar beni değiştirmişti.”
Bir süre sustu.
“Çok zor dönemlerden geçtiğim bir zamanda kuzenimin bilincine girip intihar etmesini sağladım. Zaten depresif kişiliği olan kuzenimi kolayca kontrol edebilmiştim.”
İpek'in yüzünde hiçbir pişmanlık belirtisi yoktu.
“Akrabalarımdan bir kişi öldürmüştüm ve hiç suçluluk hissetmiyordum. Hatta o psikolojiyle üniversiteyi bile kazandım.”
Ataberk, duyduklarının ağırlığı altında sessizce duruyordu.
“Seçtiğim bölümle yeteneğimi daha da geliştirmeyi planlıyordum. Öyle de oldu.”
İpek birkaç adım daha attı.
“Aklımda bazı planlar vardı. Bir şekilde yeteneğimi kullanmak istiyordum. İyilik için kullanamayınca ben de tersini yapmaya karar verdim.”
“Fakat nasıl yapacağımı bilmiyordum.”
Bir anlığına Ataberk'e baktı.
“İlk sene üniversitede hiç arkadaşım olmamıştı. İkinci senemde ise seninle tanıştım.”
Ataberk'in gözleri hafifçe büyüdü.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları