Gölgelerin Mührü

Saatler durmuştu.21.17.Saatçi Hanı'nın içerisinde öyle yoğun bir sessizlik vardı ki, dört genç kendi nefeslerini bile duyabiliyordu.Auren ilk hareket eden oldu.Duvara asılı eski saatlerden birine yaklaştı ve camına dokundu.Hiçbir tepki yoktu."Kapılar neden açılmıyor?"Vaelen kapılardan birini denedi.Bir kez.İki kez.Sonra omzuyla yüklendi.Kapı kımıldamadı."Çünkü burası normal bir yer değil."Noxen'in sesi karanlığın içerisinden geldi.Vaelen ona döndü."Harika bir tespit."Noxen cevap vermedi.Bakışları hâlâ masanın üzerindeki mühre sabitlenmişti.Mühür artık parlamıyordu.Ama Noxen onun hâlâ canlı olduğunu hissedebiliyordu.Sanki taşın altında bir kalp atıyordu.Yavaş.Derinden.Bekleyerek.Mareon, Noxen'in yanına yaklaştı."Az önce ne gördün?"Noxen gözlerini ondan ayırmadı."Bir şey.""Bu kadarını biz de gördük.""Bir yapı gördüm.""Bu yapı neydi?"Noxen cevap vermedi.Mareon birkaç saniye bekledi."Orada dördümüz vardık."Bu kez Noxen ona baktı."Sen de gördün."Mareon başını salladı."Tam olarak değil.""Ne gördün?"Mareon gözlerini kapattı."Su vardı.

Çok fazla su.