Gölgelerin Mührü

Saatçi Hanı'nda sessizlik hâlâ devam ediyordu.Az önce yaşanan saldırının izleri her yerdeydi.Kırılmış kapı.Yerdeki cam parçaları.Duvarlarda oluşan çatlaklar.Ve masanın üzerinde duran kitap.Kitap artık kapalıydı.Fakat hiçbiri ona dokunmaya cesaret edemiyordu.Auren pencerenin önünde duruyordu."Üç kişiydiler."Vaelen başını salladı."Ve bizi tanıyorlardı."Mareon sessizce ekledi:"Geçmiş yaşamlarımızı da."Noxen odanın diğer ucundaydı.Tek kelime söylemiyordu.Bakışları kendi ellerindeydi.Çünkü saldırı sırasında yaşadığı bir şey vardı.Gölgesinin içinden bir ses duymuştu."Onu bul."Kimin hakkında konuşulduğunu biliyordu.Beşinci kişi.Geçmiş yaşamındaki kişi.Fakat neden onu bulması gerektiğini bilmiyordu.Noxen'in KararıAuren sonunda Noxen'e döndü."Bir şey biliyorsun."Noxen başını kaldırdı."Ne?""Bu kişiyi."Sessizlik."Geçmiş yaşamında tanıyordun."Noxen cevap vermedi.Auren birkaç adım yaklaştı."Ve o kişi seni tanıyor.""Muhtemelen.""Muhtemelen mi?"Noxen'in sabrı tükenmişti."Ne söylememi istiyorsun?""Gerçeği."Noxen'in gözleri karardı."Gerçeği ben de bilmiyorum."Mareon araya girdi."Belki hepimiz hatırlamıyoruz."Vaelen başını salladı."Doğru."Noxen ona baktı.Vaelen devam etti:"Ben geçmiş yaşamımda sustuğumu biliyorum.

Ama neden sustuğumu bilmiyorum."Auren:"Ben birini kaybettiğimi biliyorum."Mareon:"Ben ailemden ayrıldığımı hatırlıyorum."Noxen sessizce:"Ben de onu mühürlediğimi hatırlıyorum."Dört genç birbirlerine baktı.İlk kez geçmişlerinin ortak bir noktası olduğunu kabul etmişlerdi.Hepsi bir şey kaybetmişti.Ama hiçbiri ne olduğunu tam olarak bilmiyordu.Eski HaritaMareon masadaki kitabı tekrar açtı.Bu kez kitap farklı bir sayfada durdu.Sayfada İstanbul'un eski bir haritası vardı.Bugünkü İstanbul'dan farklıydı.Sokakların çoğu yoktu.Kıyı çizgisi bile değişikti.Haritanın üzerinde dört işaret bulunuyordu.Biri denizin kenarında.Biri eski bir yapının üzerinde.Biri yüksek bir tepenin üzerinde.Sonuncusu ise şehrin altında görünüyordu.Auren eğildi."Bu yerleri tanıyor musunuz?"Vaelen haritayı inceledi."Hayır."Mareon parmağını ilk işaretin üzerine koydu."Ben burayı biliyorum."Noxen ona baktı."Neresi?""Eski bir su sarnıcı."Vaelen diğer işareti gösterdi."Bu da eski bir gözlemevi."Auren üçüncü noktaya baktı."Burada ne var?"Noxen cevap verdi."Eski bir manastır."Üçü ona baktı.Noxen omuz silkti."Çocukken burayla ilgili bir şeyler okumuştum."Mareon son işarete baktı."Bu neresi?"Noxen haritaya eğildi.Bir süre hiçbir şey söylemedi.Sonra:"Şehrin altında."Auren kaşlarını çattı."Tam olarak nerede?"Noxen parmağını haritanın üzerine koydu."Burada."Haritadaki işaret, günümüzde insanların sürekli kullandığı eski bir yolun altındaydı.Vaelen'in yüzü ciddileşti."Demek dört mühür dört farklı yerde."Mareon kitabın sayfasını çevirdi."Ve ilk mühür kırıldı."Auren:"Hangisi?"Mareon cevap vermeden önce sayfanın üzerindeki sembollere baktı.Sonra gözleri büyüdü."Gölge."Noxen'in yüzü değişti."Benim mührüm."İlk MühürO anda Noxen'in zihninde bir görüntü belirdi.Karanlık bir oda.Taş duvarlar.Ortada siyah bir mühür.Ve karşısında geçmiş yaşamındaki Noxen.Elinde anahtar vardı.Ancak bu kez görüntü biraz daha ilerledi.Noxen anahtarı mühüre yaklaştırdı.Arkasında biri duruyordu.Beşinci kişi.Bu kez yüzü hâlâ görünmüyordu.Fakat sesini duydu."Bunu benim için yapma."Geçmişteki Noxen durdu."O zaman neden burada?"Cevap:"Çünkü senin karar vermen gerekiyor."Noxen:"Ya yanlış karar verirsem?"Beşinci kişi:"O zaman beni kaybedersin."Görüntü yeniden değişti.Noxen anahtarı çevirdi.Mühür kapandı.Ve beşinci kişi içeride kaldı.Noxen bir anda gözlerini açtı.Dizlerinin üzerine çöktü.Auren hemen yanına gitti."Noxen!"Noxen nefes nefeseydi."Ben..."Sesi kesildi.Mareon:"Ne gördün?"Noxen başını kaldırdı."Onu ben mühürlemedim."Vaelen şaşkınlıkla:"Ama az önce öyle olduğunu söyledin.""Ben kapıyı kapattım."Noxen gözlerini kapattı."Fakat mühür zaten kırılmıştı."Gerçek ParçaDördü de sustu.Mareon kitabı tekrar inceledi."Yani sen sadece kapıyı kapattın."Noxen başını salladı."Sanırım."Auren:"Ve içerideki kişi..."Noxen onun cümlesini tamamladı."Benden yardım istiyordu."Vaelen bir süre düşündü."Öyleyse neden onu kapattın?"Noxen cevap vermedi.Çünkü bunun cevabını hatırlamaya başlamıştı.Korku.Geçmiş yaşamında bir şeyden korkmuştu.Beşinci kişiden değil.Onu takip eden şeyden.Noxen yavaşça konuştu."Onu kurtarmaya çalışıyordum."Mareon'un yüzü değişti."Kimden?"Noxen:"Hatırlamıyorum."Tam o sırada kitap kendi kendine kapandı.Ve kapağın üzerinde yeni bir cümle belirdi."İlk hatıra tamamlandı."Auren kitabı eline aldı."İlk hatıra?"Sayfanın kenarında dört küçük sembol belirdi.İlk sembol yanıyordu.Geri kalan üçü karanlıktı.Vaelen bunu fark etti."Her mühür kırıldığında birimizin geçmişi geri gelecek."Mareon:"Hayır."Üçü ona baktı.Mareon kitabın altındaki yazıyı gösterdi."Bir mühür kırıldığında sadece geçmişimiz açılmıyor."Noxen okudu.Ve yüzü gerildi."Bir ruh da özgürleşir."Şehrin AltındaAynı anda İstanbul'un başka bir yerinde...Yeraltındaki eski bir tünelde bir adam yürüyordu.Elinde küçük bir fener vardı.Tünelin duvarlarında aynı dört sembol bulunuyordu.Adam durdu.Karşısındaki taş kapıya baktı.Kapının ortasında göz sembolü vardı.Adam elini üzerine koydu."Birinci mühür açıldı."Arkasından bir ses geldi."Onlar biliyor mu?"Adam başını çevirmedi."Henüz değil.""Ne zaman öğrenecekler?""İkinci mühür kırıldığında."Sessizlik."Ya dördü bir araya gelirse?"Adam hafifçe güldü."Zaten amaç bu."İlk Kez BirlikteSaatçi Hanı'nda dört karakter hazırlanmaya başladı.Artık ayrı ayrı hareket etmeyeceklerdi.Auren çantasını omzuna aldı."Önce sarnıca gideceğiz."Mareon başını salladı."Su mührünü bulabiliriz."Vaelen:"Sonra gözlemevi."Auren:"Ardından manastır."Noxen son haritaya baktı."Ve en son..."Parmağı yeraltındaki işarete geldi."Buraya."Vaelen ona baktı."Orada ne olduğunu biliyor musun?"Noxen:"Hayır.""Bu kadar emin konuşuyorsun.""Çünkü korkuyorum."Üçü sustu.Noxen ilk kez korktuğunu açıkça söylemişti.Auren hafifçe gülümsedi."İyi."Noxen ona baktı."Ne iyi?""En azından artık tek başına korkmuyorsun."Noxen cevap vermedi.Ama yüzündeki sertlik biraz azaldı.Dört genç hanın kapısından çıktı.İstanbul'un gece ışıkları onları bekliyordu.Hiçbiri bilmiyordu.Onları takip eden gözlerin olduğunu.Hiçbiri bilmiyordu.İkinci mührün çoktan çatlamaya başladığını.Ve hiçbiri bilmiyordu...Beşinci kişinin artık yalnızca bir gölge olmadığını.Şehrin başka bir yerinde bir çift göz açıldı.Ve o gözler Noxen'in ardından baktı.Sessizce tek bir cümle söyledi:"Bu kez seni kaybetmeyeceğim."