Bir Camdaki Balon ~ I
Bölüm 5•
5. Bölüm ~ Yuva
Tema:
Etrafta çok güzel kediler vardı. Birkaç kişinin onları beslediğini gördüm. İnsanlarda merhamet vardı. En güzel şey...
"Daha ne kadar yolumuz var?" Uzun yollardan nefret ediyorum. Alex'e kavuşmak istiyordum. Ne kadar büyüdüğünü merak ediyordum. Küçücük birşeydi en son.
"Az kaldı, Doktor Hanım."
"Tamam Duriye." Aynı lakaplar... Yanımda bilgisayarım da yok. Eğer olsaydı bu yol biraz daha çekilir bir hale gelirdi. Bir saniye... Bavulum!? Bavulum Yavuz'un arabasında kaldı... Allah kahretsin yaa!
"Baba! Bavulum Yavuz'un arabasının bagajında kaldı." Yavuz ile göz göze geldik. Sanki İlkokuldaymışız da okula geç kalıcakken evden çıkmışız ve ben çantamı unutmuşum. Olay birebir benziyor.
"Nasıl unuttun Sema?" Benim üzülmem gerekirken Yavuz üzülüyor. Kafasına yapıştırmamak için elimi zar zor yerinde tuttum. Bir insan nasıl aynı kalabilir? Tip farklı ama huy aynı.
"Sen niye kafana takıyorsun?" Kolunu dürttüm.
"İçinde kıyafetlerin falan varya hani... O yüzden." Yapmacık bir şekilde gülümseyip "Yalan atıyorsun." Dedim. Yavuz her yalan attığında yanakları kızarıyordu. Gerçi bende de vardı bu.
"Sema söz ver vurmayacağına."
"Söyle." Nefret ediyorum birine söz vermekten. Bir zamanlar Alex'e de söz verdim hemen geri döneceğim diye sözümde on altı yıl sonra durdum. Mete'nin de bana sözü vardı. Tutmadı eşşek sıpası.
"Abliş büyünce hep seninle olacağım" Dedi ama o nerede? Söz vermek boş birşeydi. İnat etti Yavuz ve "Söz ver ama!" Dedi tekrar. "Söyle yeminle camdan uçarsın." Düşünceli bir şekilde yüzüme baktı. Kesin birşey vardı.
"Kıyafetler diyorum işte..." dedi Yavuz, kızarıklığı gizlemek için bakışlarını kaçırarak. "Malum, moda anlayışın tüm insanlık için bir tehdit oluşturuyor. Onları korumam lazım." Hâlâ birşey anlayamadım.
Söylediği şeye kendisi de dayanamadı ve gözlerini kısarak gülmeye başladı. Onun bu hallerine haksızlık ettiğini düşünüp omzuna sert olmayan bir yumruk indirdim. Şimdi anladım!
"Yaaa, öyle mi Yavuz Bey? Demek rüküşlüğümden korkuyorsun!"
"Rüküşlük mü? Az kalır," dedi kıkırdayarak. "Küçükken giydiğin o fosforlu yeşil kazağı hatırlatmak isterim. Uzaydan bile emin ol fark ediliyordun kesin, NASA neredeyse seni yeni bir gök cismi sanıp inceleme başlatacaktı."
"Abartma!" diyerek kahkahayı bastım. "O kazak bir kere retro tarzdı!" Annem bana hediye olarak almıştı. Ahh o fosfor kazak yok mu...
"Retro mu? Bildiğin trafik polisi yeleği gibi geziyordun ortalıkta. Yanından geçerken istemsizce yavaşlıyordum ceza yemeyeyim diye." Daha büyük bir kahkaha attım. Hep onu giyerdim ve asla üzerimden çıkarmazdım. Kazak aynı bir yağmurluk gibiydi.
Yavuz ile Küçükken çok güzel zamanlarım oldu. Kavgalarımız ve benim inadım... Ne kadar hızlı geçti zaman.
"Sessiz olun." Gülüşüm kayboldu. Yavuz'da sessizce benim gibi kabuğuna çekildi. Babamı fazla kızdırmak istemiyordum. Hayatımın en kötü iki günüydü zaten.
Sadece cama baktım. Moralim aklıma ajandam gelince daha çok bozuldu. Çantamda kaldı o da. Benim o ajandayı bulmam gerekiyor. Onda çok sevdiğim sözler var. İki yıla yakın bir süredir tutuyordum o ajandayı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Harikaaaaaaaa
YENI BOLUUUMMMM PLEASEEEE KONU HARIKA KITAP HARIKAA SADECE YENI BOLUM ISTIYORUUM
Yeni bölüm ne zaman gelir
Yorum
Yorum bulunamadı.