Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
İstanbul'un kasvetli olan gökyüzü bu sefer daha da ağırdı. İnsanların bulutlara bakıp hayallere daldığı, yıldızları seyrettiği gökyüzü bugün onlara yabancıydı. Gökyüzü hiç küser miydi? Küsmüştü işte, hiç olmayan küslük yaşanmıştı…Hava yağmurluydu, sanki genç adam yerine gökyüzü ağlıyordu. Gökyüzü onun yerine ağıtlar yakıyor, bu zamana kadar içinde tuttuklarını artık dışarıya yağmur damlaları olarak akıtıyordu. Hastanenin yoğun bakım odasında zaman adeta durmuş gibiydi. Hastanenin beyaz ışıkları ruhsuz bir hava katarken, yoğun bakım ünitesinde yankılanan tek ses makinelerin çıkardığı ‘bip’ sesleriydi. Sedyenin üstünde yatan genç adam bir aydır komadaydı. Şayet uyanacak gibi de durmuyordu. Entübe edilmişti.
İnsanın elinden gidince değerli olduğunu anladığı çoğu şeyi kaybetmişti. İlk kardeşini, sonra annesi ve babasını, sonra yüzünü….sağlığını, şimdi ise nefesini. Yüzünün her tarafı sargılar içindeydi. Yanıkların derinliği yüzünden, genç adamın çehresi tanınmaz haldeydi. Doktorlar ve hemşireler pansumanı yenilerken gözlerini kaçırıyor, özellikle bakmamaya özen gösteriyorlardı.
Kazadan önce çok yakışıklıydı genç adam, herkesin durup bir kere daha baktığı bir yakışıklılığı vardı. Uzun boyluydu, bir doksan boyunda, yiğit bir delikanlıydı. Kumral dalgalı saçları alnına dökülürdü hep. Çok uzamadığı sürece kestirmezdi saçlarını.
Kardeşi öyle severdi çünkü…
Yeşil gözleri vardı. Herkesin hayran kaldığı, saf orman yeşili birer hareydi. Gülümsediğinde yanaklarında derin çukurlar olurdu. Gamzeleri vardı. Hep gamzeleri göstererek gülerdi küçükken, annesi hep onu gamzesinden öpsün diye. İstediğini de alırdı. Annesi hep onu gamzesinden öperdi. Kirpikleri uzun uzundu, neredeyse kaşlarına değerdi. Abartı durmazdı ama kıskanırlardı. Kaşları gürdü ama kalın değildi. Orta kalınlığı vardı. Yüz hatları yumuşaktı. Bakışları hep masumdu. Gülümsediğinde içten olurdu ki gözleri kısılıverir, düz çizgi haline gelirdi. Genç adamın kollarında açan mor menekşeler her geçen gün daha da koyulaşıyordu. Karnında olan künt yaralanmadan dolayı iç kanama riski vardı. Hayatta olması mucizeydi, yaşaması mucizeydi. En ufak bir enfeksiyon zaten bitik olan bedenini ölüme götürmeye hiç de çekinmezdi. Hayatın acımasızlığı bir kere daha çarpmıştı yüzüne.
Kimsesi kalmamıştı genç adamın. Ailesi o kazadan sonra oğullarını hiç var olmamış gibi silmişti. Sanki kardeşi Oğuz gibi; oda ölmüştü o kazada. Oda girmişti kara toprağın altına.
Nefes almak, yaşamak sayılmazdı çünkü. Nefes alanların bedenleri burada olsa bile, ruhları çoktan ölmüştü. Doktorlar ve hemşireler de hem fikirdi bu konuda… Kaç kere ulaşmayı denemişlerdi genç adamın ailesine. Ama her seferinde, ya telefon konuşmanın ortasında suratlarına bir kapı gibi çarpılarak kapatılmıştı. Yada telefonlarına cevap veren olmamıştı. En son aramada şunu söylemişti telesekreter;
“Aradığınız numara kullanılmamaktadır”
Acılı ailenin gözünü o kadar kan bürümüştü ki artık hiçbir şey umurlarında değildi. Daha on sekiz yaşında ölüm döşeğinde olan oğulları bile… Tam da bu sırada bu derin sessizliği bozan ritmik adımlar oldu. Hiç uğranmayan yoğun bakım odasına birileri yaklaşıyordu. Bu sırada da genç adamın yanından çıkan otuzlu yaşların ortalarında saçlarına yavaş yavaş aklar düşmeye başlamış Uzman Doktor Gökalp, gelen adım seslerini duyunca kaşlarını çattı. Bir aydır kimsenin uğramadığı odaya kim geliyordu? Adımlarını hızlandırdı adam.
Bu bölümün ilk 9 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları