AYNI KAPININ ARDINDA

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte dün gecenin fırtınası yerini kasvetli ve hafif çiseleyen bir İstanbul yağmuruna bırakmıştı. Dolabın karşısına geçtiğimde hava her ne kadar kapalı olsa da modumu düşürmemeye kararlıydım. Bordo, mini elbisemi üzerime geçirip saçlarımı sıkı bir at kuyruğu yaptım. Aynadaki yansımama son bir kez bakıp çantamı omzuma taktım ve evden çıktım.

Apartmandan dışarı adımımı atacağım sırada kapının hemen önünde Emre ile karşılaştık.

"Günaydın Duru," dedi Emre kendini geriye çekerek. "Daha iyi misin, uyuyabildin mi gece?"

"Günaydın Emre," dedim tebessüm ederek. "İyiyim, çok sağ ol sorduğun için. Uyudum valla, bir sorun yok."

"İyi bari, sevindim," dedi Emre, başıyla hafifçe selam verip içeri doğru geçti.

Apartmandan çıkıp durağa yürüdüm. Amfideki ders boyunca Melis’in yokluğu kendini hissettirmişti. Ders biter bitmez çantayı omzuma takıp amfiden çıktım ve hemen Melis’i aradım. İkinci çalışta açtı.

"Bebeğim! Nasıl geçti doğum, ablan nasıl?"

"Ay Duru sorma, teyze oldum! Bebek de ablam da çok iyi ama buralar ana baba günü. Birkaç gün daha geleceğim gibi durmuyor," dedi Melis arkadan gelen bebek ağlama sesi arasında. "Sen ne yaptın, tek kaldın evde kıyamam..."

"İyiyim iyiyim, merak etme. Ablana da çok selam söyle, tebrik ederim!" deyip vedalaştık.

Okuldan çıkıp staja yetişmek için otobüs durağına doğru hızlı adımlarla koşmaya başladım. Yağmur aniden bastırmıştı. Otobüsün geldiğini görünce adımlarımı daha da hızlandırıp kendimi içeri attım. Islak şemsiyemi kapatıp çantadan akbilimi çıkarmak için hamle yaptığım sırada, şoför önündeki araca çarpmamak için aniden frene bastı!

"Aaa!"

Ayaklarım ıslak zemin yüzünden altımdan kaydı ve kendimi bir anda otobüsün zemininde buldum. Üstümdeki elbise yüzünden dizim sertçe yere çarpmıştı. Çorabım yırtılmış, dizim hafifçe kanamaya başlamıştı. Canımın acısıyla sızlanarak kafamı kaldırdığımda...

Otobüsün tutunma demirine tutunmuş, şaşkınlıkla bana bakan bir çift ela gözle karşılaştım.

Pamir.

"Duru?!" Pamir bir anda refleksle eğilip kolumdan tuttu ve beni tek hamlede ayağa kaldırdı. "İyi misin? Bir yerine bir şey oldu mu?"

"İyiyim iyiyim, sadece fren yapınca..." derken gözüm kanayan dizime kaydı.

Pamir dizimdeki kanı ve sıyrığı gördüğü an kaşlarını çattı. "İniyoruz," dedi itiraz kabul etmeyen o kuralcı ve net sesiyle.

"Pamir saçmalama, staja geç kalacağım!" dedim ama beni dinlemedi bile. İlk durakta kolumdan tutup beni otobüsten indirdi. Yağmurun altında hemen yakındaki otobüs durağının altındaki banka oturttu beni.

"Kıpırdama buradan."dedi ve koşarak yolun karşı tarafındaki eczaneye daldı. İki dakika sonra elinde batikon, pamuk ve yara bandıyla geri geldi.

Önümde tek dizinin üstüne çöktü. O kuralcı, mesafeli Pamir Korhan gitmiş, yerine son derece dikkatli davranan biri gelmişti. Pamuğu batikonla ıslatıp yavaşça dizimdeki kanı silmeye başladı. Canım hafifçe yanınca sızlandım.