AYNI KAPININ ARDINDA

Zaman bir anlığına durmuş gibiydi. Abim çantasını pat diye yere bıraktı, elini cebine atıp o her zamanki kuralcı, buz gibi bakışlarını üzerimize dikti. Bakışları adeta bir lazer gibi doğrudan Pamir’e kilitlenmişti.

"Kimsin sen?" dedi, sesi koridorda yankılanan otoriter bir çınlamayla.

Sırtımdan aşağı soğuk bir ter boşaldı. Yutkunmaya çalışırken Pamir’e baktım ama o en ufak bir istifini bile bozmamıştı. Şaşırtıcı bir rahatlıkla kollarını hafifçe gevşetti, o kendine güvenen, dingin duruşuyla abimin gözlerinin içine baktı.

"Karşı komşusu..." dedi Pamir, sesinde en ufak bir çekince olmadan. "Bir de okuldan arkadaşı."

Abimin kaşları daha da çatıldı. Pamir’e ters bir bakış atıp kolumdan hafifçe tutarak beni kendi evimizin kapısına doğru yönlendirdi. "Yürü Duru, içeri geçiyoruz."

Eve girer girmez abim kapıyı arkamızdan sertçe kapattı. Çantasını kenara fırlatıp kollarını göğsünde kavuşturdu. Bakışlarındaki öfke ve şüphe gözle görülür cinstendi.

"Aranızda ne var senin bu çocukla?" diye sordu doğrudan, sesi sorgu odasındaki bir komiserden farksızdı. "Neden kapının önünde bu kadar yakınsınız?"

"Hiçbir şey yok abi!" dedim kendimi savunmaya çalışarak. "Arkadaşım dedik ya! Okuldan, kulüpten arkadaşım. Ne olabilir ki başka?"

"Bana hiç öyle sadece arkadaş gibi gelmedi Duru," dedi abim üzerime doğru bir adım atarak. "Adamın bakışları bile..."

Sözünü tamamlayamadan kapımızın zili ısrarla çalmaya başladı. Abim derin bir nefes verip kapıyı açtığında, elinde dumanı üstünde taze bir kek tabağıyla Nermin teyze kapıda belirdi.

"Aaa, Duru kızım kim bu yakışıklı?" dedi Nermin teyze gözlüklerinin üstünden abimi merakla süzerek.

Mahcup bir tebessümle araya girdim. "Nermin teyze, bu abim Barış. Abi, Nermin teyze de karşı komşumuz."

"Memnun oldum," dedi abim nezaketen, ama sesi hâlâ mesafe kokuyordu.

"Aman oğlum ne iyi ettin de geldin!" dedi Nermin teyze anında olaya el koyarak. "Valla hiç 'yok' mok dinlemem, kek yaptım, çay demledim. Karşıda Pamir'le yemeğe oturuyorduk zaten, hadi bakalım siz de geçin içeri, yemeğe devam edelim!"

Abim "Yol yorgunuyum ben, hiç zahmet..." diyecek oldu ama Nermin teyzenin ısrarları karşısında çaresiz kaldı. Birkaç dakika sonra kendimizi Nermin teyzelerin yemek masasında, Pamir’in tam karşısında bulmuştuk.

Yemek masasında gergin bir hava hâkimdi. Abim masanın başköşesinde oturmuş, Pamir’i adeta çapraz sorguya tutuyordu. Pamir ise abimin attığı her sert pası son derece olgun ve cool cevaplarla sakince savuşturuyordu. Abim tabağına odaklandığı anlarda Pamir’le masanın üzerinden göz göze geliyorduk. Bana hınzır bir tebessüm atıp "Sakin ol, hallediyorum" der gibi bakıyordu.

Yemek bittikten ve çaylar içildikten sonra masadaki o ağır havadan ve abimin üzerimdeki baskıcı bakışlarından darlanıp nefes almak için balkona çıktım. Gece serinliği yüzüme vururken korkuluklara yaslanıp derin bir nefes çektim.

Çok geçmeden arkamdaki sürgülü kapı hafifçe aralandı. Pamir elinde iki fincan çayla balkona adım attı, benden tarafa yanaşıp fincanın birini bana uzattı.