AYNI KAPININ ARDINDA

Aşağıdan binaya giriş sesleri gelmeye başladığında hemen pencereden çekilip koridora koştum. Dış kapıyı hafifçe aralayıp asansörün bizim kata doğru çıkışını izledim. Kalbimin güm güm atışı kat numaralarının yanıp sönüşüne eşlik ediyordu.

Sonunda asansör bizim katta durdu ve metal kapı iki yana kayarak açıldı.

Ancak gördüğüm manzara karşısında nefesim boğazıma tıkandı. Pamir'in sol kaşının hemen üzerinde taze bir kan izi vardı!

Gözlerim şaşkınlıkla açılırken bir anda şoktan çıkıp abimin üzerine doğru adımladım. "Sen ne yaptın?!" diye bağırdım, sesim koridorda yankılandı. "Ne yaptın sen abi?! Ne biçim bir adamsın sen, nasıl vurursun adama?!"

Abim yüzündeki o ketum ifadeyi bozmadan bana baktı. Yüzünde en ufak bir pişmanlık yoktu, sanki gayet sıradan bir işi halletmiş gibi sakince ceketini düzeltti.

Pamir hemen araya girip kolumdan hafifçe tuttu. "Duru, tamam... Sakin ol güzelim, bir şey yok," dedi, sesi şaşırtıcı derecede dingindi.

"Ne demek bir şey yok Pamir?!" derken gözlerim dolmuştu bile. Panikle onun kolundan çekip kendi evimize doğru sürüklemeye çalıştım. "İçeri gel, çabuk içeri gir pansuman yapalım sana!"

Pamir cebinden anahtarını çıkarıp karşı kapıya yöneldi. "Yok, ben kendi evime geçeyim, dinleneyim biraz."

"Hayır!" dedim inatla. "O zaman ben de seninle geliyorum."

Abim arkada kaşlarını çatıp bir şey söyleyecek gibi oldu ama ona attığım ters bakışla çenesini kapattı. Şansımıza Nermin teyze de evde yoktu.

Pamir’in peşinden fırtına gibi karşı daireye geçtim. Kapıyı kapatır kapatmaz Pamir salondaki koltuğa oturdu. Ben ise panik içinde koridorun ortasında durup ona döndüm.

"Pamir, Batikon nerede? Pamuk, yara bandı falan nerede sizin evde?"

Pamir sırtını koltuğa yaslayıp hafifçe gülümsedi. "Banyodaki aynalı dolabın orta rafında hepsi," dedi sakince.

Hızla banyoya koşup aynalı dolabı açtım. Batikon’u, pamuğu ve yara bandını kaptığım gibi salona geri döndüm. Hemen Pamir’in yanına, koltuğun kenarına diz çöktüm. Ellerim endişeden hâlâ hafifçe titriyordu.

"Çok acıyor mu?" diye fısıldadım, pamuğa Batikon dökerken.

"Sen böyle endişelenince acısı falan kalmıyor," dedi Pamir alçak bir sesle. Ela gözleri doğrudan gözlerimin içindeydi.

"Dalga geçme Pamir," dedim ama sesimdeki o yumuşama kendimi ele veriyordu. Pamukla yavaşça kaşının üzerindeki kanı silmeye başladım.

Pamir hafifçe irkilince refleksle yüzüne doğru üfledim. Yüzlerimiz bir anda o kadar yakınlaştı ki nefesi tenime çarptı. O an dünyadaki her şey silindi sanki. Pamir boşta kalan eliyle belimi nazikçe kavradı, parmak uçlarının sıcaklığı tişörtümün üzerinden bile hissediliyordu.

"Yavaş Duru, kalbime indirmeye çalışıyorsun galiba," diye fısıldadı hınzır bir tebessümle.

Yanaklarım alev alev yanarken gözlerimi kaçırmaya çalıştım ama dayanamayıp alçak bir sesle sordum: "Ne konuştunuz aşağıda? Neden vurdu sana?"

Pamir gözlerini bir an bile benden ayırmadan konuştu. "Aklı sıra beni test etti... Sırf seni üzüp üzmeyeceğimi görmek için. 'Onu üzersen karşında beni bulursun' uyarısını biraz sert bir yoldan yaptı diyelim."