AYNI KAPININ ARDINDA

Eskişehir gezisi için otobüs akşam saatlerinde kampüsten kalkacaktı. Pamir’le el ele kampüse yürüdüğümüz o anlarda, elinin sıcaklığı bütün heyecanımı yatıştırmaya yetiyordu. Artık saklanmak yoktu, gizli bakışmalar yoktu. Kampüs bahçesinden geçerken bize bakan gözlere aldırmadan Pamir parmaklarını parmaklarıma biraz daha sıkı kenetledi.

Otobüse bindiğimizde en arka sıraya geçip oturduk. Gece yolculuğunun o sakin, loş atmosferi otobüsü kaplarken Pamir kolunu omzuma atıp beni kendine doğru çekti. Başımı onun göğsüne yasladım. Otobüsün hafif sarsıntısında Pamir parmaklarıyla saçlarımı okşuyor, arada bir eğilip şakaklarıma yumuşak öpücükler konduruyordu.

Tam romantizmin zirvesini yaşarken hemen önümüzdeki koltuktan Mete’nin kafası belirdi.

"Arka sırada pembe bulutlar yükselmeye başladı yalnız," dedi Mete muzip bir sırıtışla. "Gözlerimiz kamaşıyor, otobüsün içi komple aşktan şeker krizine girecek, azıcık frene basın!"

Asya da dönüp Mete’nin kafasına hafifçe vurarak güldü. "Mete bir dur Allah aşkına, adamlar nihayet kavuştu!" Sonra bize dönüp gülümsedi ama gözlerindeki o hafif dalgınlık kaçmadı gözümden.

Günün ilk ışıklarıyla Eskişehir’e vardığımızda, kulüp başkanı olarak Pamir otobüsün önünde durup gezinin yarışma kuralını açıkladı: Şehrin en estetik, en ruhu olan fotoğraflarını çekip dosyalayan grup gezinin kazananı olacaktı.

Porsuk Çayı kenarında, Odunpazarı’nın renkli sokaklarında gezerken tam bir kahkaha tufanı yaşandı. Mete tuhaf pozlar veriyor, Asya onu azarlarken ben de deklanşöre basıyordum. Ancak sokak aralarında ilerlerken Asya’nın biraz geride kaldığını fark ettim. Kafamı çevirdiğimde Asya’nın telefonuna bakıp gülümsediğini gördüm. Ekranı hafifçe gördüğümde mesaj atanın Barış abim olduğunu fark ettim. Abim şehirden gitmişti ama aklı kesinlikle buradaydı.

Fotoğraf maratonu bittiğinde mola verdiğimiz parka geçtik. Pamir’le ne zaman baş başa kalsak atmosfer anında romantikleşiyordu. Bir çınarın altında durduğumuzda Pamir belimden tutup beni kendine çekti.

"Fotoğraf yarışmasını bilmem ama," diye fısıldadı gözlerimin içine bakarak, "benim en güzel manzaram zaten belli."

Dudaklarına doğru eğildiğim an arkadan Hazal’ın sesi yükseldi. "Pamiiir! Şuradaki ekipmanlara bakar mısın?"

Pamir derin bir nefes verip "Hemen geliyorum," dedi ve kulüp başkanı olarak ilgilenmek için yanımdan ayrıldı. Ben bankta oturup onları izlerken Hazal’ın Pamir’in dibinden ayrılmadığını görüyordum. Derken bir anda Hazal sendeledi ve kendini doğrudan Pamir’in üzerine bıraktı. Pamir de tamamen refleksle düşmesin diye onu belinden yakaladı.

Gözlerim yuvalarından fırlayacaktı. Oturduğum yerde kan beynime sıçradı. Pamir anında Hazal’ı bırakıp geri çekildi ve panikle bana baktı ama ben çoktan ayağa kalkmış, sinirden köpürüyordum.

Yürüyüş boyunca Pamir arkamdan gelip durumu açıklamaya çalıştı. "Duru, kız dengesini kaybetti, refleksle tuttum," dese de dönüp ona dik dik baktım:

"Aman Pamir, nezaketinden gözlerim yaşardı! Bence tutmaya devam etseydin, mazallah yere düşer falan karizman çizilir!"

Pamir’i laflarımla geçiştirip gruptan biraz uzaklaşmışken yanıma Doruk geldi."Duru, fotoğrafların harika görünüyordu. İstersen şuradaki kafede bir şeyler içip dosyaları birlikte inceleyelim?" diyerek elini hafifçe koluma doğru uzattı.