AYNI KAPININ ARDINDA

Görkem krizini geride bıraktıktan sonra salonda yayılmış, çaylarımızı yudumlarken bir yandan da Melis’i teselli etmeye çalışıyorduk.

Melis elindeki çay bardağına bakıp derin bir iç çekti. "Kızlar ben gerçekten anlamıyorum," dedi sesi düşerek. "Ben nasıl böyle birini fark edemedim ya? Şaşıp kalıyorum kendime."

Yanına yanaşıp koluna dokundum. "Saçmalama Melis, nereden bileceksin ki?"

"Ama bak gerçekten!" dedi Melis gözleri dolar gibi olarak. "Beni otogardan almaya geldiğinde o kadar kibar, o kadar düşünceliydi ki... Bir buket çiçekle gelmişti, valizimi bile elimden fırlayıp aldı. Bütün yol boyunca bana prenses gibi davrandı. Ben de 'Ne kadar düzgün, ne kadar centilmen biri' diye düşündüm. Sonra sizin yanınıza gelince içinden bambaşka biri çıktı. Kendimi gerizekalı gibi hissediyorum!"

Asya hemen araya girdi. "Kuzum bak, bazı insanlar ilk başta kendilerini çok güzel saklarlar. Sen nereden bileceksin adamın vizyon budalası bir ego fosili olduğunu? Kendine yüklenme hiç."

Biz Melis’i teselli edip sarılırken kapı aniden çalındı ve içeri Nermin Teyze girdi. Elindeki tepsiyi mutfağa bırakıp salona doğru seslendi:

"Kızlar! Ne oturuyorsunuz hâlâ ev kıyafetleriyle?"

"Nermin Teyze?" dedim şaşkınlıkla ayağa kalkıp.

"Hiç bana 'Nermin Teyze' diye gözlerini büyütme Duru kızım!" dedi kaşlarını tatlı bir sertlikle çatarak. "Annenler uzakta, senin burada anan da baban da benim. Bütün mahalle aşağıda, Seval kaç kere tembihledi 'Kızları da al gel, yalnız kalmasınlar' diye. Bu hafta gün sırası onda sizde davetlisiniz hadi çabuk!"

Beş dakika sonra kendimizi Seval Teyze’nin buram buram melisa kolonyası, taze demlenmiş çay ve kısır kokan salonunda bulduk. Dantel örtülü zigon sehpaların yanındaki küçük puf sandalyelerde Melis’le yan yana büzülmüş, mahalle teyzelerinin üzerimizdeki çapraz sorgusunu savuşturuyorduk.

Seval Teyze gözlüklerinin üstünden bakışlarını bana dikti, yüzüne imalı bir tebessüm oturtup çayından bir yudum aldı. "Eee Duru kızım," dedi sesi salondaki tüm sohbeti bıçak gibi keserek. "Annenler uzakta ama maşallah sen burada kendi ayaklarının üzerinde duruyorsun. Var mı ufukta bir şeyler? Bizim görümcenin bir oğlu var, harita mühendisi... Seni ona mı düşünsek ne yapsak?"

Gözlerim panikle açılırken Nermin Teyze gururla göğsünü kabartıp araya girdi: "Aman Seval, Duru bizim öz kızımız sayılır! Okulunu bir bitirsin bakalım, onun istikbali parlak... Hem daha erken!"

Tam o sırada cebimdeki telefon hafifçe titredi. Pamir’den gelen bir fotoğraf düştü ekrana. Amfideki ahşap sıranın üzerine çizdiği küçük bir kalp ve yanında sıkıntıdan kağıda çizdiği rastgele karalamalar vardı.

Pamir: Sıkıntıdan ve sensizlikten ölmek üzereyim güzelim... Hocanın sesi arka planda ninniden farksız benim aklım, fikrim, her şeyim tamamen sende. Sen ne yapıyorsun?

Duru: Sorma aşkım... Annen bizi alt komşu Seval Teyze’lerin gününe sürükledi! teyzelerin evlilik sorularını savuşturuyoruz. Beni harita mühendisi bir çocukla evlendirmeye çalışıyorlar!"