AYNI KAPININ ARDINDA

"Asıl senin benim karşımdaki dairede ne işin var?" diye parladım, şaşkınlığımı hızla öfkeye dönüştürmeye çalışarak. "Sokakta adım atsam karşıma çıkıyorsun, bu bir şaka mı?"

Pamir tam gözlerini devirip üstten bakan o sinir bozucu tavrıyla söze girecekti ki karşı dairenin kapısı sonuna kadar açıldı. İçeriden elinde üzeri örtülü bir tepsiyle Nermin Teyze çıktı.

"Ayy, kızım!" dedi yüzünde kocaman bir gülümsemeyle. "Günaydın! Ben de tam size dünkü poğaçaların devamından getirecektim." Sonra bakışları ikimizin arasında gidip geldi. "Aaa, siz tanışıyor musunuz yoksa?"

Pamir derin bir nefes alıp çenesini sıktı. "Tanışmıyoruz anne. Sadece okuldan... tatsız bir tesadüf diyelim."

Nermin Teyze Pamir'e ters bir bakış attı. "Aman, bakma sen bu oğlana kızım. Geceleri yazılım yazacağım diye bilgisayar başında sabahlar, kafası sürekli bir karış havadadır. Zaten okuldaki o fotoğraf kulübünün işleriyle de uğraşmaktan iyice huysuzun teki oldu çıktı."

Gözlerim zafer kazanmışçasına parladı. Pamir'e bıyık altından bakıp, "Fark ettim Nermin Teyze," dedim sesimi olabildiğince tatlı tutarak. "Belli ki insan ilişkileri konusunda biraz... eksik kalmış."

Pamir’in bakışları anında buz kesti. Nermin Teyze içeriye bir şey almak için geçtiği an, Pamir elini cebine atıp duvar kenarındaki asansör çağırma düğmesine bastı.

Kaşlarımı çatarak ona baktım. "Boşuna basma. Asansör bozuk, yedi katı yürüyerek inmen gerekecek."

Pamir bana cevap bile vermedi. Sadece soğukkanlı bir şekilde düğmeye basmaya devam etti. Tam ona ukala ukala gülümsemeye hazırlanıyordum ki...

Bip!

Asansörün kat göstergesinde yeşil ışık yandı ve dijital ekranda 7 sayısı belirdi. Hemen ardından mekanik bir sesle kapılar iki yana doğru açıldı.

Şok içinde açılan kapılara baktım. Şaka gibi! Koca kolileri yedi kat kan ter içinde taşırken bozuk olan asansör, tam bu ukalanın önünde çalışacağı tutmuştu! Akıl almaz bir talihsizlikti.

Pamir tek kaşını kaldırıp bana döndü. Yüzünde 'Sözünü geri al' der gibi alaycı bir ifade belirdi. "Öyle mi Duru Hanım? Bozuk gibi durmuyor."

Dişlerimi sıktım. "Bozuktu!"

"Demek ki benim şansım," dedi ve asansöre ilk adımı attı. İçeri geçip kapıyı tuttu, bakışlarıyla beni süzdü. "Geliyor musun, yoksa yedi katı yürüyerek inip kondisyon yapmayı mı tercih edersin?"

Geri adım atmak gururuma dokunurdu. Çenemi dikleştirip yanından geçtim ve asansöre bindim. Kapılar kapandığı an, o kısıtlı alanda felaket bir sessizlik oluştu. İçeride sadece sonbahar rüzgarıyla karışmış hafif sert parfümünün kokusu vardı. İkimiz de dik bir şekilde aynaya bakıyorduk.

Asansör zemin kata ulaştığında kapılar açılır açılmaz kendimi dışarı attım. Pamir arkamdan sakin adımlarla çıktı.

"Ben Melis'i bekleyeceğim," dedim kendi kendime konuşur gibi, ona arkamı dönerek bina kapısının önünde durdum.

Pamir bir an adımlarını yavaşlattı, bana soğuk bir bakış attı ama hiçbir şey söylemeden ceketinin yakalarını düzeltip binadan çıktı ve caddede gözden kayboldu. Derin bir nefes verip omuzlarımı düşürdüm.