AYNI KAPININ ARDINDA

Paintball zaferinin üzerinden henüz birkaç saat geçmişti ki Melis’in çalan telefonu evin içindeki bütün sakin atmosferi darmadağın etti.

"Ne?! Doğuma mı alıyorlar?!"

Melis’in çığlığı salonda çınlarken elindeki çantayı yere düşürdü. Ablası iki hafta erken doğuma giriyordu. On beş dakika içinde Melis küçük bir sırt çantasıyla odadan çıktı."Duru evi sana emanet ediyorum, kapıyı kilitle!" diyerek kendisini kapının önüne atıp taksiye fırlatmıştı.

 Evin bir anda bu kadar sessiz kalması garibime gitmişti. Üstümdeki rahat hırkaya sarınıp Nermin Teyze’nin sabah bize verdiği o kıymalı börek kabını güzelce yıkadım. Kabı teslim etmek üzere karşı daireye geçip zili çaldım.

Kapıyı açan Nermin Teyze oldu. "Aaa Duru kızım! Melis’i gördüm, koşa koşa gitti, ne oldu?"

"Ablası doğuma giriyormuş Nermin Teyze, iki günlüğüne ailesinin yanına gitti," dedim kabı uzatarak. "Börekler için de çok teşekkür ederiz, harikaydı."

"Afiyet bal şeker olsun kızım," dedi Nermin Teyze börek kabını alıp gözlerini kısıp beni süzerek. "E sen bu gece koca evde tek başına mı kalacaksın? Korkarsın sen şimdi."

"Yok canım Nermin Teyze, ne korkacağım..."

"Olmaz öyle şey, gel içeri! Zaten yemek yapıyordum, akşam yemeğini bizde yiyorsun kızım, itiraz istemem."

Nermin Teyze’nin bu anaç ısrarına karşı koymak imkansızdı. Beni kolumdan tuttuğu gibi içeri çekti. "Geç salona geç, Pamir de içeride zaten."

Salona geçtiğimde köşedeki berjerde oturan tonton babaanne karşıladı beni. Babaannenin elini öpüp hal hatır sordum, yanındaki koltuğa oturup onunla tatlı tatlı sohbet etmeye başladık. Babaanne eski günlerden, gençliğinden bahsederken Nermin teyze sofranın hazır olduğunu söyleyince mutfağa geçip yemeğimizi yedik.

Ellerimi yıkamak için lavaboya giderken gözüm koridorun sonundaki yarı açık kapıya kaydı tahminimce Pamir'in odasıydı. İçimdeki merak duygusuna engel olamayarak yavaş adımlarla koridora ilerledim. Kapıyı hafifçe itip içeri süzüldüm. Düzenli bir yatak, masanın üzerinde çalışma lambası, çizimler, mühendislik kitapları... O kuralcı Pamir’in kişisel alanı tam da tahmin ettiğim gibi karizmatik ve düzenliydi.

İçeri bir adım atıp masadaki maketi incelerken, bir anda arkamdan kapının yavaşça kapanma sesini duydum.

Tık.

Hızla arkama döndüğümde Pamir kapıyı arkasından tamamen kapatmış, sırtını kapıya yaslamıştı. O ela gözlerinde son derece muzip, tehlikeli ama bir o kadar da büyüleyici bir parıltı vardı.

"Odamda ne arıyorsun Duru?" dedi sesi boğuk ve alçak bir tonda çıkarak.

"Ben... lavaboya gelmiştim, kapı açıktı sadece bakıyordum," dedim gerileyerek.

Ama geri gittikçe arkamdaki büyük giysi dolabına tosladım. Pamir bir adımda mesafeyi kapatıp iki kolunu da başımın iki yanına, dolabın kapağına dayadı. Beni tamamen kolları ile dolap arasına kıstırmıştı.

"Seninle hesaplaşmamız bitmedi Duru Hanım," dedi Pamir biraz daha yaklaşarak. Ela gözleri gözlerimden dudaklarıma kaydı. "Paintball'da yaptığın o son numarayı unutmadım sanma."