Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Soğuk, kıştan ibaret değildir. 50 derece bir havada da soğuğu hissedersiniz.
Kafamı yasladığım yerden kaldırdım. Kaburgalarımı kırar gibi atıyordu kalbim. Titreyen ellerimden bahsedemezdim bile. Gözlerimden yaşlar süzülüyordu; her bir yaşta kendimden bir parça geride bırakıyormuş gibiydim. Yanımda, daha önce görmediğim suratlar vardı. Hepsi mahvolacak hayatlarına ağlıyordu.
Bir adam ensemden tutup beni öne ittirdi. Kucağıma da bir çanta attı. Aç karnıma gelen bu darbe çok ağır oldu. Olduğum yerde kıvrandım. Çantayı sırtıma geçirdim; o kadar ağırdı ki bir an dengemi kaybedecek gibi oldum.
"Aileni arayacağız. Onlara bir yalan uyduracaksın. Eğer nerede olduğunu söylersen..."
Cümlesinin devamını getirmedi; çünkü başka bir adam çoktan gelip silahını kafama dayamıştı. Bu da demek oluyordu ki: *Ölürsün.*
Telefon numarasını söyledim ve telefon çalmaya başladı. Bu, tuşlu bir telefondu. Açan annem oldu.
"Alo? Siz kimsiniz?"
Sesini duyar duymaz genzim yandı. Ağlamamak için yutkundum.
"Anne... Benim."
Annem rahatlamış bir nefes verdi. Ben de tuttuğum nefesi bıraktım.
"Neredesin sen? Kaç defa aradım, telefonun meşgul."
Gözlerimden yaş akmaması için kendimi zorluyordum. Gözlerimi kapattım ve söyleyeceğim yalanı düşündüm.
"Dersteydim, açamadım. Bir de anne... Bir aylığına kampa gidecekmişiz. Gideceğimiz yerde telefon çekmiyormuş. Merak etme beni, olur mu?"
Ağzımdan bir hıçkırık kaçtı.
"Nasıl merak etmeyeyim? Zorunlu muymuş bu şey?"
Sanki beni görüyormuş gibi başımı salladım. "Hıhım, zorunluymuş."
Telefondan bir süre ses gelmedi. "Sen iyi misin kızım? Sesin kötü geliyor."
Gözümden bir yaş süzüldü. "İyiyim anne. Sadece üzerimde biraz kırgınlık var."
"İyi bakalım. Kendine dikkat et."
Sesini son kez duyuyor bile olabilirdim. Bunu hiç düşünmemiş saydım.
"Sen de... Siz de dikkat edin. Görüşürüz."
Adam, annemin "Görüşürüz" demesini bile beklemeden telefonu elinden alıp yere attı ve ayağıyla parçaladı.
İri yarı bir adamdı ve korkunç görünüyordu. Karşısında gözlerim doldukça o daha çok gülümsüyordu. Kaç defa yüzüne bağırmış, *"Beni burada tutmaya devam ederseniz sizi doğduğunuza pişman ederim!"* demiş olsam da adam sürekli sırıtmaya devam ediyordu. Her şeyden keyif alıyordu ve ben onu gördükçe daha da tiksiniyordum.
Adam bir anda "Yürü, yürü, yürü!" diye bağırmaya başladı. Hiç kimse ne olduğunu anlayamadı. Sonra yanımdaki kızı ittirdi. "Yürüsene!" Ardından ben de dahil herkesi sırayla iteklemeye koyuldu.
"Daire şeklinde yürüyün! Çabuk olun sizi zavallılar!"
Yürümek zorundaydık; çünkü her taraftan bize doğrultulmuş namlular vardı. Daire şeklinde yürümeye başladık. Yürüdükçe başım dönmeye, midem bulanmaya başladı. O kadar halsizdim ki sadece bir yere uzanıp uyumak istiyordum.
"Koş!" diye emir verdi bu sefer.
O kuklacımızdı; bizse birer kukla.
Sırtımızdaki ağırlıklarla koşamıyorduk. Koştuğumuz alana aynı tip adamlar girdi; hepsi uzun boylu, şapkalı ve üniformalıydı. Onların sırtlarında çanta yoktu ve bizden daha hızlı koşuyorlardı. Biz de onların hızına yetişmek zorundaydık. Hızlandıkça dengemi koruyamadım ve yere düştüm.
Ben yere düştüğüm anda herkes koştuğu yerden dağılmaya başladı. Çoğu üzerimden basıp geçti. En sonunda keskin bir düdük sesi duyuldu ve herkes aynı anda durdu. Bu azap da şimdilik benim için son bulmuştu.
Etrafta ahşap kulübeler vardı ve herkes sırayla bunlara dağıtılıyordu. Aynı üniformalı adamlardan biri, sertçe kolumdan tutup beni ilk kulübenin içine götürdü.
Kulübenin içine girdim. Ardından benim gibi kaçırılan başka bir adam geldi, sonra da bir kadın.
"Yemeğiniz ya da suyunuz var mı?" diye sordum. Biraz daha bir şey yemezsem bayılacağımı hissediyordum.
Adam acımasızca, "Eğer olsaydı sana mı verirdik? Kendimiz yer, içerdik," dedi. Kadın ise konuşamıyordu; sanki dili tutulmıştı. Donuk gözlerle bir adama, bir bana bakıyordu.
"Sizce neden kaçırıldık? Burada ne yapıyoruz?"
Kadın hâlâ tepki vermiyordu. Adam acımasızca devam etti: "Organlarımızı satabilirler ya da yamyamlardır, kanımızı içeceklerdir. Her türlü şey düşünülebilir."
Söyledikleriyle irkildim. Daha kötü şeyler de olabilirdi. Buradan hiç kurtulamayabilirdik...
Kadın çok kötü göründüğü için koluna dokundum. Anında irkildi. "Dokunma bana, çek elini!"
Elimi hemen çektim. "Korkutmak istemedim, çok özür dilerim."
Kadın sessizce ağlamaya başladı. İçimi tarifsiz bir huzursuzluk kapladı. Zaten iyi değildim, büsbütün kötüleşmeye başladım. Adamın bu derece umursamaz davranmasına akıl sır erdiremiyordum.
"Al işte..." dedi adam şakaklarını ovarak. "Şimdi kim bilir kaç saat bu ağlama sesini dinleyeceğiz. Başım şişti zaten."
Nasıl böyle olabildiğine şaşırıyordum. "Vicdansız mısın sen? Kadından etkilenip ben de ağlayacağım şimdi, iki kat daha ağrısın başın!"
Ağlamaya hazırlanıyordum; gerçekten o an hemen ağlayabilirdim. Bütün duyguları aynı anda yaşıyordum ve bu durum bir süre sonra patlak verecekti. Sonunda ben de ağlamaya başladım ama kadın gibi bağırarak değil, sessizce...
Adam, "Gerçekten iğrençsiniz, daha fazla burada kalamayacağım," diyerek tam dışarı çıkacaktı ki sert bir el onu içeri itti.
"Biz emir verene kadar dışarı çıkamazsınız!" diye gürledi dışarıdaki adam.
Kulübenin önünde nöbetçi tutacaklarını düşünmemiştim.
Adam içeri savrulurken söylendi: "Ağlamayı kesin artık!"
Kadın en sonunda bağırmayı bırakmıştı. Galiba o da bağırarak hiçbir şey elde edemeyeceğini anlamıştı. Ben de gözyaşlarımı sildim. Kaçmak için şu an plan yapamazdık; kapının önünde nöbetçi varken konuştuğumuz her şey duyulurdu.
Bir süre uyumak için uğraştım. Farklı yabancılarla aynı ortamda bulunduğum için kendimi hiç güvende hissetmiyordum.
Adam ve kadın horul horul uyuyordu; benim de buna ihtiyacım vardı ama yapamıyordum. Sürekli uyumakla uyanık kalmak arasındaki o ince eşikte gidip geliyordum.
Kulübenin kapısının açılma sesini duyunca gözlerimi anında açtım. Kapının önünde bekleyen, o nöbetçiydi.
"On saniye içinde dışarı çıkın!"
Gerçekten onun sesinden korkuyordum. Fazlasıyla mekanik davranıyordu; bir insan olamayacak kadar robotsu...
Yanımdaki adamı ve kadını uyandırdım. "Dışarı çıkmamızı istiyor."
Kimse itiraz etmedi. Üçümüz de dışarı çıktık. Diğer kulübedekiler de çıkmıştı ve yine bir daire oluşturuyorlardı. Biz de onlara katıldık.
Dairenin ortasına, annemi aratan o adam girdi. Büyük ihtimalle buradaki en yetkili kişi ve bizi kaçıran adam oydu.
"Şimdi herkes ismi hangi trenin üzerinde yazıyorsa ona binsin!"
İsimlerimizi de biliyorlardı demek ki...
Şu an tek istediğim, her şeye ters yöne koşup bu adamlardan olabildiğince uzaklaşmaktı. Ve tüm bunların kabus dolu bir rüyadan ibaret olmasını diliyordum.
Çünkü bu içimdeki korku gerçek olamayacak kadar büyüktü. Adımın yazıldığı trene baktım: "Açelya, Bengi, Umut."
Ben Açelya'ydım. "Diğer iki kişi kim?" derken kulübede kaldığım kişilerin de oraya doğru gittiğini gördüm.
Trene bindik ve yerleştik. Kız, yani Bengi benim yanıma oturdu; Umut da bir önümüzdeki koltuğa geçti.
"Sizce tren sadece üç kişiye göre fazla büyük değil mi?" diye sordum. Gerçekten çok uzun ve devasa bir trendi. Umut sinirleri bozulduğu için güldü; ya da bana öyle geldi.
"Ferah ferah oturalım istemişler," dedi.
Umut'un bu cümleyi kurmasının ardından bir dakika bile geçmeden içeriye silahlı ve maskeli adamlar doluştu. Korkudan oturduğum yere daha da sindim.
Eğer burada ölürsem, cenazemi kimse kaldırmayacaktı; hatta öldüğümden bile kimsenin haberi olmayacaktı.
Bengi ceketimin kolundan tutunca ani bir şekilde irkildim. "Herkesin gözü bize dönük. Herkes bize bakıyor. Söyle onlara bakmasınlar!" Korkmaktan bile korkuyormuş gibi, fısıldayarak konuşmuştu.
Silah tutan adamlara ve kadınlara baktığımda ise kimse bize bakmıyordu. Herkes dümdüz karşıya odaklanmıştı.
"Kimse bize bakmıyor, rahat ol," diyerek onu teselli etmeye çalıştım.
Umut, Bengi'ye endişeli gözlerle bakıyordu. "Şizofren bence bu kız."
Bengi ceketimin kolunu bıraktı. "Şizofren falan değilim! Ama sen olmaya çok yakınsın."
Bengi'nin ruh hali saniyeler içinde değişmişti "Bence bu kız bipolar," dedim ben de.
Artık ben de herkesten ve her şeyden korkmaya başlamıştım.
Bengi, bana çıkıştı: "Şu an kaçırıldık ve bir sürü silahlı, maskeli adamla bilmediğimiz bir yere gidiyoruz! Nasıl davranmamı bekliyorsun?"
Ağzıma hayali bir fermuar çektim. "Bir şey demiyorum."
Tam o anda trende bir anons yankılandı. Üçümüz de olduğumuz yerde donakaldık.
*"Konuşmak yasaktır. Namluların size dönmesini istemiyorsanız sesinizi kesin!"*
Üçümüz de konuşmayı anında kestik. Gerçekten de namlular o an bize doğru çevrilmişti.
Ölümle burun burunaydık resmen. Filmlerde izlemeye hiç benzemiyordu... İzlerken her zaman *"Buradan şöyle kaçabilirsin,"* diye teoriler üretirdim. Ama gerçekte yaşandığı zaman insanın eli ayağı tutuluyordu; hareket edecek gücü bile bulamıyordu.
En sonunda tren bir yerde durdu ve kapılar açıldı. Silahlı adamlar ayağa kalkınca biz de onları takip ederek kapıdan dışarı çıktık. Karşımızda kocaman bir bina yükseliyordu. Az önce geldiğimiz yer çölü andıran ıssız bir araziydi; burası ise sanki modern bir şehirdi. Buradan bir kaçış yolu bulabilirdim...
Silahlı adamlardan biri kolumdan tuttuğu an nefesimi tuttum. Her an ölecekmişim gibi hissediyordum.
Üçümüzü de silahlı adamlar yönlendiriyordu. Sıra halindeydik: En önde Bengi, arkasında Umut, en arkada ise ben vardım.
"Burası tam olarak neresi?"
Böyle bir konuşma gafletinde bulunmuştum işte... Bu cesaret birdenbire nereden gelmişti? Adamlar silahlıydı. Korkuyla gözlerimi yumdum. Ancak kafamda o buz gibi namluyu hissetmeyince gözlerimi yavaşça geri açtım.
Sonunda o devasa binaya varmıştık. İçi de dışı kadar büyüktü; etrafta yürüyen merdivenler göze çarpıyordu. Yukarı çıkmadık, soldaki koridora doğru yönlendirildik. Bir şeyler düşünüp bir an önce kaçmam lazımdı.
Koridorun en sonundaki odaya girdik. İçeride bir masa, hastalar için bir sedye ve en önemlisi... biraz kuytuda kalan açık bir pencere vardı!
Odada beyaz önlüklü bir kadın bekliyordu. Konuşmaya başladı: "Kulaklarınızı deleceğiz, lütfen biriniz sedyeye otursun."
Kulağımızı delmelerindeki amaç ne olabilirdi ki? Bir an önce buradan kaçmam gerektiğini hissediyordum ama bu çok plansız bir hamle olacaktı.
Önce Umut oturdu ve kulağını deldirttiler. Bir anda odayı acı dolu haykırışlar kapladı.
"Kulağım yanıyor!" diye bağırmaya başladı Umut.
Kulak deldirmek bu kadar acıtmazdı... Neden bu kadar şiddetli bağırmıştı? Kesinlikle bunun altında başka bir sebep ya da gözümüzden kaçan tehlikeli bir şey vardı.
Silahlı maskelilerin kolumu bırakmasını fırsat bilip bu anı değerlendirmeliydim. Hiç düşünmeden arka tarafta kalan pencereye doğru koştum. Ayağımı tam pencere pervazına atmıştım ki devasa bir patlama sesi yükseldi.
Alarmlar acı acı çalmaya başladı. İlk başta ne olduğunu anlayamadım. Gözlerim kararıyor, kulaklarım çınlıyor, başım dönüyordu... Hiçbir şeyi net olarak algılayamıyordum.
Ardından sırtımda süzülen sıcak bir sıvı hissettim. Hemen peşinden de bedenimi dağlayan keskin bir acı... Sonrasında ise dudaklarımdan dökülen tek şey, acı dolu bir feryat oldu.
Bu bölümü beğendin mi?
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Muhteşemm❤️
Çokk güzelll olmışş eline emeğine sağlıkk💞
Yorum
Yorum bulunamadı.