Kaderin Mührü

Bölüm 3•

BAĞ

Tema:

Kaşlarım istemsizce havaya kalktı. Karşımda kanatlı bir yaratık duruyordu ve gelmiş benden yardım mı istiyordu?

"Yardıma mı ihtiyacın var, hem de benim yardımıma?"
İşaret parmağımla arkasındaki kanatlarını işaret ettim.
"Onlar sana yardım edemiyor mu?"
Başını yavaşça arkaya çevirdi. Ardından bakışları beni buldu.
"Hayır, edemiyorlar. Bana tek yardım edebilecek kişi sensin."
Sırtımı duvara yaslayıp kollarımı göğsümde birleştirdim.
"Saçmalıyorsun, ben kendime bile yardım edemiyorum. Sana nasıl yardım edebilirim?"
Umursamaz bir tavırla koltuğa oturdu. Bir bacağının bileğini dizinin üstüne koyduktan sonra gözleri üzerimde dolandı.
"Doğru."
Kaşlarım istemsizce havalandı. Ne yani, bu kadar mı?
Beni ikna etmeye çalışmayacak mıydı?
"Ne demek doğru?"
Sıkıldığını belli eden bir nefes verdi.
"Kendine bile yardım edemeyen biri bana nasıl yardım edebilir ki? Doğruyu söylemek gerekirse sana acıyorum. Sen hayatının kıymetini bilmeyen, kendinden başka birini düşünmeyen korkağın birisin! Yaşamının kıymetini bilmiyorsun."
Bulunduğu duruma isyan eder gibi ellerini iki yana açıp başını hafifçe yukarı doğru kaldırdı.
"Beni bağlanmaya zorladığınız kişiye bak! Kendi yaşamını sonlandırmaya çalışan birinin yanına beni gönderip halkımın öldürülmemesini mi sağlamam gerekiyor? O daha kendi yaşayamıyor, bana nasıl yardım edebilir?"
Bir an duraksadı. Ardından keskin bakışları direkt gözlerimi buldu.
"Düştün diye yürümeyi bırakamazsın, dizlerinde açılan yaralar seni güçlendirmeli. Bundan sonraki adımlarını daha sağlam basmanı sağlamalı."
Oturduğu koltuktan kalkıp iki büyük adım attı. Aramızdaki mesafe biraz azaldığında durdu.
"Korkup pes etmeni değil, doğru olanı yapmanı istiyorum."
Sol gözümden bir damla yaş yanağıma doğru süzüldüğünde daha fazla bu duruma tahammül edemeyeceğimin farkındaydım.
Birkaç büyük adımda tam karşısına geçtim. Farkındaydım, o bir insan değildi ve bilmiyorum, belki de beni tek bir hareketiyle öldürebilirdi ama zerre kadar umurumda değildi.
"Sen, sen kimsin ki bana boş tatava yapıyorsun! Sen benim ne yaşadığımı biliyor musun? Sen benim neler çektiğimi biliyor musun? Bir insanın kendinden nefret etmesi ne demek, biliyor musun?"
Ellerim titremeye başlamıştı. Sinirden miydi yoksa olanları hatırladığım, kendimi o günün içinde bulduğum için miydi bilmiyorum ama tek bildiğim, artık bu olan saçmalıkların hiçbirine dayanacak gücüm kalmamıştı.
"Koca dünyada yapayalnız kalmak ne demek, biliyor musun?"
Titreyen parmaklarımla yüzüme gelen saçlarımı geriye doğru savurdum.
"Sen sevdiklerinin katili olmak ne demek, biliyor musun? Asla zarar veremem dediğin kişilerin katili olup onları bu hayattan koparmak ne demek, biliyor musun? Her gece aynı kâbusu görmek, 'Keşke onların yerinde ben ölseydim, onlar yaşasaydı da ben ölseydim.' diyerek günlerini geçirmek ne demek, biliyor musun?"
Başımı olumsuz anlamda iki yana salladım. Bilmediği o kadar belli oluyordu ki...
"Bilmiyorsun... Ben düştüm diye yürümeyi bırakmıyorum, dizlerimde açılan yaralar da umurumda değil. Zaten benim ruhum ölmüş. Ruhsuz bir bedene dönüşmüşüm. Nefes almışım, almamışım, artık hiçbir şey ifade etmiyor!"

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Diana
@Diana•2 hafta önce

Mükemmelll