Kaderin Mührü

Bölüm 4•

Kan

Tema:

“Hayatta kalmamı sağlayacak bağ.”

Bu görüntü başıma ağrı girmesine sebep oluyordu.
Gözleri, kanatları, o alaycı gülümsemesi tahammül seviyemi giderek düşürüyordu.
“Ne saçmalıyorsun sen? Bağ falan bilmiyorum ben! Söylediklerin çok... Çok saçma.”
Arkamdaki kapı açıldığında iki genç kadın içeriden çıktı. Yanımızdan geçip giderken gözlerinin bizi bulduğunu hissetmiştim.
Tamam. Hâlâ emin değilim halüsinasyonlar görüp görmediğimden ama Nina da bu adamı görüyorsa muhtemelen gerçekten sadece ben görmüyorum. Veya zihnim burada bile bana bir oyun oynuyor olabilir. Başımı yanımızdan geçen kızlara doğru çevirdim.
Kızlar yürümeye devam etseler de gözleri direkt olarak karşımda duran Victor'daydı.
Tekrar dikkatimi Victor'a verdiğimde duvara yaslanmış, bir elini saçlarının arasından geçirirken kızlara gülümseyerek bakıyordu.
“Öyle gülümseyince yakışıklı olduğunu sanıyorsan yanılıyorsun. Çünkü aptala benziyorsun.”
Bakışları beni buldu. Duvara yasladığı sırtı duvardan ayrıldı. Öne doğru eğildiğinde başını hafifçe sağ tarafa doğru yatırdı.
Kan kırmızısı gözlerinde, kırmızının daha açık tonlarında, göz bebeğine doğru hareket eden küçük noktalar belirdi. Sanki kırmızı bir zeminin üzerine kırmızı lazer ışıkları tutulmuş ve o lazerler sürekli dönerek merkeze doğru hareket ediyormuş gibiydi.
Bu halkalar daha önce yoktu. Belki de vardı ama benim dikkatimi çekmemişti.
“Sen fazla ukala olmaya başladın bence. Daha az önce deliriyor muyum diyordun, hangi cesaretle bana kafa tutuyorsun?”
Dişlerini sıkarak konuşmuştu. Dudakları öyle yavaş hareket ediyordu ki sanki zihninin içinden konuşuyor gibi hissetmiştim. Aramızdaki mesafeyi azaltıp yüzüme doğru yaklaştığında solgun teninin yanında şu an parlayan kırmızı gözleri daha ürkütücü duruyordu.
Korkuyor muydum?
Evet.
Peki korkumu ona belli edecek miydim?
Tabii ki hayır.
Kollarımı göğsümde birleştirdim, ardından yüzüme sinir bozucu olmasını umduğum bir gülümseme yerleştirdim.
“Doğruları söylemek ne zamandır kafa tutmak oldu?”
Cevap vermesini beklemeden ona arkamı dönüp tuvalete yöneldim. Kapıyı açıp içeri girer girmez kapıyı kapattım.
Kapıyı biraz sert kapatmış olacağım ki ellerini yıkayan kadın irkilerek bana doğru baktı. Mahcup bir ifadeyle kadına baktıktan sonra birkaç adımda kadının yanındaki yerimi aldım.
Kadın ellerini kurulayıp çıkışa yönelirken gözlerim aynadaki yansımamdaydı. Rengim solmuş gibiydi veya kanım emilmiş gibi.
Suyu açıp ellerimi ve yüzümü yıkadım. Çantamdaki makyaj malzemelerimle makyajımı tekrar yapıp tekrar arkadaşlarımın yanına dönmeye hazır olup olmadığımı kontrol ettim. Kontrol ettiğim şey fiziksel bir hazırlık değildi. Kapıyı açtığımda tekrar onu karşımda görmeye hazır olup olmadığımdı.
Derin bir nefes alıp kapıya doğru yöneldim. Orada olsa bile onu görmemiş gibi yapacak ve direkt olarak kendi masamıza geçecektim.
Kapıyı açtığımda orada yoktu. Bir an şaşırsam da hızlı adımlarla masaya geçip oturdum. Gözlerim onu aradığında aynı masasında, yine elinde içeceğiyle otururken buldum. Kırmızı gözleri üzerimde dolanırken kendimi rahatsız hissediyordum.
Omzumda hissettiğim dokunuşla irkilerek başımı sol tarafa doğru çevirdiğimde Ethan'la yüzlerimizin arasında sadece birkaç santimetre kalmıştı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 27 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları