Kaderin Mührü
Bölüm 6•
Girdap
Tema:
Saat gece yarısını çoktan geçmişti, belki de sabaha yaklaşmıştı, emin değildim.
Victor'a yalnız kalmak istediğimi söylediğimde bir süre bana bakmış, ardından sessizce odamdan çıkmıştı. O odadan çıkar çıkmaz yataktan kalkmış, kapımı kilitlemiştim.
Yatağıma oturmuş, saatlerimi düşünerek harcamıştım ama yine de ne mantıklı bir açıklamaya ne de bir sonuca ulaşabilmiştim.
Hiçbir şey mantıklı gelmiyordu.
Bir gecede karşıma kanatlı bir adam çıkıyor ve ırkını kurtarmak için dünyada kalması gerektiğine dair bir şeyler zırvalıyordu. Dahası, sadece bu adamı ben görüyordum. Daha doğrusu, kanatlarını sadece ben görüyordum.
Aslında hâlâ emin değildim. Belki de gerçekten bir uzmanla görüşmem gerekiyordu.
Nefesimi tutup evin içinden herhangi bir ses geliyor mu diye kontrol ettim ama hiçbir ses yoktu.
Victor gitmiş miydi?
İçimden bir ses belki de hiç var olmamıştı dese de bu ihtimali değerlendirmiyordum bile.
Yataktan kalkıp parmak uçlarımda kapıya ulaştım. Kapının kilidini sessizce açıp merdivenlere doğru küçük adımlar atmaya başladım.
Her adımda kalp atışlarım biraz daha hızlansa da bunu umursamamıştım.
Son birkaç basamağa geldiğimde gözlerim hızla içeride dolaştı. Ama hava karanlık olduğu için tam olarak göremiyordum. Gözlerimi kısarak daha net görmeye çalışsam da pek bir faydası yoktu.
Mutfak karanlıktı ve hiç ses gelmiyordu. Salona doğru ilerledim. Görünürde bir şey yoktu. Ama ilerledikçe açık pencerelerden giren ışık odayı az da olsa aydınlatıyordu.
Gözlerim salonu tararken koltukta uzanan bedeni gördüm.
Mümkünmüş gibi kalp atışlarım biraz daha hızlandığında odama kaçma isteğini zar zor bastırarak birkaç adım daha ilerlemiş, koltuğun önündeki masaya sessizce oturmuştum.
Victor, birkaç adım ilerimdeki koltukta uzanmış, derin bir uykuya dalmış gibi duruyordu.
Camdan yansıyan ışık yüzünü aydınlatırken gözlerim yüzünde gezindi.
Ürkütücü derecede beyaz teni, üzerine düşen ışık huzmeleriyle parlıyordu sanki.
Düzenli olarak inip kalkan göğsünden güç alarak uykusunun derin olduğunu düşünmüş ve işaret parmağımı ileri doğru uzatmıştım. İçimden bir ses, gerçek olup olmadığını kontrol etmek istiyordu.
Parmağım, çene kemiği hizasında çok hafif bir dokunuşla ilerledi. Soğuk ve pürüzsüz teni ürpermeme neden olduğunda parmağımı aniden geri çektim.
Tamam.
Gerçekti.
Evimin salonunda, koltuğuma uzanmış uyuyordu.
O hâlde söyledikleri de gerçekti.
Ama o kadar gerçek dışı geliyordu ki inanmak, delirdiğimi kabul etmek gibi bir şey oluyordu sanki.
Sırtüstü yattığı koltukta aniden sağ tarafa doğru döndüğünde yerimden hızla kalkarak merdivenlere yöneldim. Merdivenleri ikişer ikişer çıkıp odama girdiğimde yaptığım ilk şey yine kapıyı kilitlemek oldu.
Sırtımı kapıya yaslayarak yavaşça yere oturdum. Her şey aniden gelişiyordu. Karşıma kanatlarıyla çıkıyor, hayat hikâyesini anlatıyor, nasıl yapacağımı bilmesem de benden yardım istiyordu. Hepsi o kadar mantıksızdı ki.
Kötü bir rüya görüyormuşum ve birkaç dakika sonra uyanacak, bütün bu olanların saçma sapan bir rüya olduğunu fark edip rahatlayacaktım sanki.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 28 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları