Kaderin Mührü
Bölüm 7•
Kalbe vurulan darbe
Tema:
VİCTOR WEST
Sıcak parmakları bileğimi sıkıca kavramış beni mutfağa doğru çekiştirmeye başlamıştı. İstesem ona engel olabilirdim ama şu an düşünmem gereken çok daha önemli bir konu vardı.
"Amcam geldi onu sen burdayken eve alamam. Mutfakta bekle biz salona girdiğimizde de evimden çıkıp git."
Bileğimi bıraktığında elim bedenimin yanındaki yerini aldı. Bir süre sonra bakışları yüzüme ulaştığında yüzümde ne gördü bilmiyorum ama gözlerini kaçırdı.
"Söyledigimi yapmak zorundasın, beni anladın mı?"
Şu an onun dediğini yapmalıydım ki o da benim istediğimi kabul etsin. Bu yüzden başımı belli belirsiz salladım.
Yüzüme bir kez daha baktıktan sonra yanından uzaklaştı. Aslında amacım o kapıyı açmadan burdan gitmekti. Ama kulaklarıma ulaşan o mırıltılar buna engel oldu. Vera kapıyı açtığında mutfağın girişinde durdum.
Arkası bana dönük adamın kollarının arasında huzurlu hissediyor olmalıydı. En azından yüzündeki ifade bunu düşünmem sebep oluyordu.
Ama o adamın az önce kendisi için söylediklerini bilseydi böyle düşünür müydü bilmiyorum.
Sözleri zihnimde birkaç kez tekrar etti.
"Bu sefer umarım intihar etmiştir."
Ellerim yumruk halini alırken kanımın öfke ile kaynadığını fark etmem uzun sürmedi.
İnsanlar işte bu kadar ucuz düsüncelere sahipti.
Vera az önce bu adam için amcam demişti.
Kendi kanından biri onun için bu düşünceleri mi besliyordu.
Bakışlarım hala bana arkası dönük olan adamdayken Vera'nın bakışlarını üzerimde hissettim. Gerginliğini burdan bile hissediyordum ama bu gerginliğin sebebi kollarının arasında durduğu adam degil di, bendim.
Sadece bir saniye yeterdi, sadece bir saniye.
Bir saniyeliğine gözlerimi kapatıp tekrar açtım. Az önceki öfkem gitmiş miydi? Tabii ki hayır. ama bunu gizleyebilirdim ve övünmek gibi olmasın ama bu konuda oldukça iyiydim.
Vera o adamın kollarının arasından ayrıldığında bakışları hala benim üzerimdeydi. Birkaç adım geri giderek mutfağın içine doğru ilerledim. Görüş açısından çıktıktan kısa bir süre sonra salona Doğu ilerleyen ayak sesleri kısa bir süre sonra koltuğa oturan bedenler ile sonlandı.
Gitmeliydim benden gitmeni istemişti.
Gitmeliydim ki biraz yanlız kalıp kafasını toplasın söylediklerime hak versin.
Ama gidemiyordum.
Yanındaki o adamın düşüncelerini bilirken onu burada o adam ile yanlız bırakmayı istemiyordum.
Tezgaha yaslanıp kollarımı göğsümde birleştirdim.
Bu gün üçüncü gündü. Sadece onu ikna etmek için dört günüm kalmıştı ve o hala beni evinden kovuyordu.
Gözlerimi kapatıp içerdeki seslere odaklandım.
"Merak etme iyiyim amacım, yarın şirkete imzalar için uğrarım."
"İyisin yani her şey yolunda?"
Hala aynı soruyu soruyordu. Bu soruyu Vera'nın iyi olduğundan emin olmak için sorduğunu pek sanmıyorum.
"iyiyim amca."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları