Takıntı

Bölüm 2•

Giriş

Tema:
Evden çıktığımda yaz sıcağını iliklerime kadar hissettiren hava birden değişti. Kendini kasvetli veinsanı boğucu bir hale bıraktığında arabanın silecekleri bir kez daha hareket etti.

Yol boyunca bana eşlik eden o ruhsuz, mekanik kadın sesi, direksiyondaki parmaklarımı hafifçe gevşettiğim sırada sessizliği yeniden böldü:

"On metre sonra sağa dönün."

Sinyal koluna dokunup direksiyonu kırdım; lastiklerin altından yükselen çakıl sesleri, asfaltın konforunu geride bıraktığımı haber veriyordu. Tam o anda, konsoldaki ekranda yanıp sönen kırmızı bayrak sabitlendi ve o aynı mesafeli ses son noktayı koydu: "Hedefinize ulaştınız. Hedefiniz sağda kalıyor." Kontağı kapatıp derin bir nefes aldım. Aeterna’nın haritasındaki mavi ok görevini bitirmişti ve şimdi benim görevim başlıyordu.

Arabadan inmeden etrafa bakındım. Yağmur damlaları arabanın camlarını döverken içimdeki sıkıntı biraz daha arttı.

Burda ki işimi halledeceğim süre boyunca kalmayı planladığım pansiyonun tam önündeydim ama pansiyon beklediğimden oldukça uzaktı.

Neredeyse harabeye dönmüş pansiyonun açık kapısından içeri görebildiğim kadarıyla baktım.

Üst kata uzanan tahta merdivenlerin birkaç basamağında ki kırıklar vurdan bile belli oluyordu. Resepsiyon un bir kısmı görünüyordu o da pek iç açıcı durmuyordu.

Bakışlarımı pansiyonun dış cephesinde gezdirdim. Birinci kayın camı kırılmış kırılan camı tamir ettirmek yerine bir gazete kağıdı ile bantlamışlardı.

"Burda kalmamın imkanı yok!

Arabayı tekrar çalıştırıp Aeterna sokaklarında ağır ağır sürmeye başladım.

Buradaki işimi bir an önce bitirip kendi sıcak evime, yatağıma dönmeyi şu an her şeyden çok istiyorum.

Birini görüp kiraplayabileceğim bir ev var mı diye sormak için ne kadar yavaş gitsem de hem artık saat ilerlediği için hem de yağmurdan dolayı kimse yoktu dışarıda.

Dışarıda birini görmeyince hedefimiz evlere çevirdim. Camlara bakıp kiralık yazısı aramaya başladım ama yok.

kos koca kasabada bir ev bile kiralık olmaz mı?

yoktu işte, görünürde bşr tane bile kiralık ev yoktu.

Gözlerim kolumdaki saate kaydı çoktan gece yarısını geçmişti saat.

"Tamam, bu geceyi arabada geçirebilirim. Sabah da kendime kalacak bir yer illaki bulurum."

Arabamı park edecek sessiz ama çok da sessiz olmayan. Evlerden uzak ama çok da uzak olmayan bir yer bulmam gerekiyor.

Bir şey olduğunda yarım isteyenileceğim ama beni rahatsız etmeyecek bir yer...

Gözlerim biraz ilerideki boş alana takıldı. Biraz ilerisinde bir ev vardı. Düşer evlere arasında hafif bir mesafe olsa da çok uzak değildi.

"Tam aradığım yer."

Eve fazla yaklaşmamaya özen göstererek müsait bir yete arabamı park ettim, hemen ardından kapıları kilitledim.

Arabadan inmeden arka koltuğa geçip ceketimi birkaç kez katlayarak koltuğun uç kısmına koydum.

Şimdiden üşümeye başlasam da arabadan inip bavulumdam üzerime bir şey alacak cesaretim yoktu. Islanmak şu an istediğim son şey bile değil.

Kafamı katladığım ceketime koyup koltuğa uzandım.

"Sadece birkaç saat uyuyacağım."

En son hatırladığım şey göz kapaklarım ağırlamaya başladığıydı.

Duydugum sesle irkierek uyandım. Doğru duyup duymadığımız anlamak için adeta nefes almayı kesip gelecek bir sesi bekledim ve birkaç saniye sonra beklediğim oldu.

Bir dalın kırılmasından sesi kulaklarıma ulaştığında bedenimi ani bir ürperti sardı. Dışarıda, hem de çok yakında bir şey vardı.

Ya ayıysa.

Bir karartının önce çn yolcu koltuğunun camından ardından da on camdan geçtiğini gördüm.

Uyumadan önce yere koyduğum çantama fazla hareket etmemeye özen göstererekuzanıp içinden biber gazını aldım.

Avcunun içinde sıkıca tuttuğum biber gazı şişem şu an tek savunma silahımdı.

Sitüet arka camın önüne geldiğinde daha insan olduğunu yeni anlamışken yüzünü cama yaklaştırdı.

Sokak lambasından yayılan ışık az çok yüzünü aydınlattığında arabanın içini görmeye çalıştığını anladım ve başarmıştı da.

Üzerindeki siyah yağmurluğunun şapkasını kafasına örttüğü için sadece yüzünün az bir kısmı görünüyordu.

Bir adım geri çekilip camı açmamı işaret etti. Kararsızlıklar birkaç saniye beklesem de adamın bakışları ilerideki eve döndüğünde aklıma gelen şey ile duraksadım.

İlerideki ev büyük ihtimalle bu adamındı ve gecenin bir yarısı bahçesinde duran araba belki de onu ve ailesini tedirgin etmişti.

Camı açmaya karar versem de sadece bir kısmını açtım. Camın açıldığını fark eden adam anında bakışlarını arabaya çevirdi.

"Amacım korkutmak veya sizi tedirgin etmek değildi öncelikle bunu söyleyeyim."

Kısa bir an durup yüzüme baktıktan sonra devam etti. "Gecenin bir yarısı evimin önünde duran yabanvı arabanın kime ait olduğunu merak ettim."

Tam da düşündüğüm gibiyi. Başımı olumlu anlamda salladım. "Buraya iş için geldim, aslında ansiyonda kalacaktım ama pansiyonun durum iyi görünmüyordu. Gece geldiğim saat geç olduğu için kiralık bir ev de bulamadım..."

Sanki adam öldürdüm demişim gibi kaşları çatıldı. "Sen de burda kalmaya karar verdin?"

Sesine yansıyan agresifliği ile bir süre ne diyeceğimi bilemedim. Aram resmen arabayı bahçesine park ettim diye bana bağırıyordu.

"Sorun bahçenizde park etmemse-" Elini kaldırarak sözümü kesti."Sorun bahçeme park etmeniz değil, zaten arabanız tam anlamıyla bahçemde de değil. Sorun geceyi ıssız sayılabilecek bir yerde arabada geçirmeniz."

Bakışları bir arabanın etrafında bir evine de gidip geldi. "Arabanızı bahçeme çekin, parası daha güvenli olur sizin için." Gözlerimi arabanın içinde gezindi bu sefer. "Evin hemen yanına park edin." Eli ile ilerideki bir noktayı işaret ettiğinde sadece başımı salladım.

Doğru söylüyordu.

Adam arabadan uzaklaşıp yürümeye başladığında bir süre bekledim evin önüne ulaşıp bana dyrmamı istediği yeri gösterdiğinde ön koltuğa gelerek arabayı çalıştırdım.

Ben daha yanına ulaşmadan adam evine girip kapıyı kapattı. Güzel bir şekilde arabayı park edip tekrar arka koltuğa geçtim. Tam yatmaya hazırlanıyordum ki kapının açılma sesi kulaklarıma doldu.

Gözlerim evin kapısına kaldığında az mnceki adam kapıda belirdi. Agır adımlarla arabaya doğru yaklaştı. Cama iki kez tıklayıp açmamı işaret ettiğinde yine camı yatıya kadar açtım.

"Buranın geceleri gündüzleri inat serin geçer. Eğer alışık da değilsemiz kolay hastalanırsınız."

Elindeki battaniyeyi aradığım camdan içeri uzatıp almamı bekledi. Şaşırmam da battaniyeyi alırken gülümsedim.

"Tesekkür ederim."

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Diana
@Diana•2 hafta önce

Çok ıyıii