HAYATIN YAKASINDA

O Sabah

Beklediğim gün sonunda gelmişti.

Takvimde günlerdir bana doğru yaklaşan tarih artık gelecekte değildi.

İçindeydim.

Ameliyat sabahıydı.

İnsan bazı sabahlarda gözlerini açtığında o günün diğer günlere benzemediğini daha yataktan kalkmadan biliyor.

O sabah da öyleydi.

Ev aynı evdi.

Eşyalar aynı yerdeydi.

Duvarlar aynıydı.

Ama benim için hiçbir şey sıradan değildi.

Çünkü birazdan o kapıdan çıkacaktım ve eve nasıl döneceğimi bilmiyordum.

Hatta insanın zihninin en karanlık köşesinde saklanan ihtimali söylemek gerekirse:

Dönüp dönemeyeceğimi de bilmiyordum.

Oğlum evdeydi.

Onunla orada vedalaştım.

Bu vedayı büyütmek istemedim.

Çünkü bazı vedalar vedaya benzerse daha da ağırlaşıyor.

İçimde söylemek istediğim yüzlerce şey vardı.

Ama hepsinin üzerinde tek bir düşünce duruyordu:

Döneceğim.

Bunu ona söylediğim bir sözden çok, kendi içimde verdiğim bir söz gibi hatırlıyorum.

Döneceğim.

Bu hikâyenin içerisinde sen de varsın.

Bu mücadelede sen de varsın.

Son nefesime kadar vazgeçmeyeceğim.

Belki her şeyi kusursuz yapamayacağım.

Belki her zaman en doğru kararı veremeyeceğim.

Ama bildiğimin, gücümün ve yapabildiğimin en iyisini senin için yapmaya çalışacağım.

Oğlumu evde bıraktım.