HAYATIN YAKASINDA

Eksik Hissetmek

İlk kez:

“Artık tek böbreğim var.”

gerçeğiyle ne zaman yüzleştim?

Aslında bu soruya verebileceğim en dürüst cevap şu:

Henüz tam olarak yüzleşmedim.

Böbreğimin artık bedenimde olmadığını biliyorum.

Hayatımı buna göre düzenliyorum.

Yediklerime dikkat ediyor, bedenime eskisinden daha özenli davranıyorum.

Ama bütün bunlara rağmen kendimi eksik hissetmiyorum.

Aynanın karşısına geçtiğimde bir parçası alınmış bir adam görmüyorum.

Hayatımı yarım yaşamıyorum.

Kendimi yarım hissetmiyorum.

Belki de insanın bedeninden bir parçanın alınmasıyla kendisinden bir parçanın eksilmesi aynı şey değildir.

Bunu ameliyattan sonra öğrendim.

Bedenimde artık olmayan bir organ vardı.

Ama içimde daha önce bu kadar güçlü hissetmediğim başka şeyler oluşmaya başlamıştı.

Madalyam

Ameliyatın ardından bedenimde büyük bir iz kaldı.

O ize baktığımda aklıma ilk gelen şey kayıp değil.

Savaş geliyor.

Benim için o iz bir savaş yarası gibi.

Hatta bazen bir madalya.

İnsan madalyasını göğsüne takar.

Benimki bedenime işlenmiş.

O izin içerisinde yalnızca bir ameliyat yok.

Korkularım var.

Ameliyathane kapısı var.

Eşimin gözleri var.

Evde bıraktığım oğlum var.