HAYATIN YAKASINDA

Yol Bitmemişti

Ameliyat geride kalmıştı.

Böbreğim alınmış, yaram kapanmaya başlamıştı.

Yavaş yavaş günlük hayatıma dönüyordum.

İnsan büyük bir ameliyattan çıktığında ister istemez bir bitiş duygusu arıyor.

Bunu atlattım.

Şimdi toparlanacağım.

Sonra kaldığım yerden devam edeceğim.

Ben hiçbir zaman yüksek sesle:

“Bitti.”

dememiştim.

Ama insanın içinde yine de böyle bir beklenti oluşuyor.

Sonra yeni tetkikler ve PET sonuçları geldi.

Ve hastalığın hikâyesinin ameliyat masasında sona ermediğini öğrendim.

Karşımdaki gerçek değişmişti.

Ama bu kez onu dinlerken ben de değişmiştim.

Bir süre önce doktor odasında böbreğimin alınacağını öğrendiğimde boğazım düğümlenmişti.

Şimdi önümde yeni bir mücadele olduğunu duyuyordum.

Korkmadığımı söyleyemem.

Ama artık korkunun yanında başka bir şey daha vardı:

Tecrübe.

Bir kez çok korktuğum bir kapıdan geçmiştim.

Şimdi önümde başka bir kapı vardı.

Ve bildiğim tek şey şuydu:

Gerçeği görmezden gelmek, onu ortadan kaldırmıyordu.

Bu Kez Başka Bir Savaş

Doktorlarım yeni duruma göre tedavimi planladı.

Böylece başka bir dönem başladı.

Ameliyatın nasıl bir mücadele olduğunu biliyordum.

Tarihi belliydi.