HAYATIN YAKASINDA

Ölüm

Yaşadığım bütün bunlardan sonra ölümden korkuyor muyum?

Evet.

Ama artık korkumun ne olduğunu daha iyi biliyorum.

Beni asıl ürküten ölüm kelimesinin kendisinden çok, sona yaklaşma düşüncesi.

Çünkü içimde hâlâ çok güçlü bir his var:

Benim daha zamanım gelmedi.

Bunu geleceği biliyormuşum gibi söylemiyorum.

Kaç yıl yaşayacağımı bilmiyorum.

Tedavimin beni nereye götüreceğini bilmiyorum.

Önümde hangi sonuçların olduğunu da.

Sadece içimde hâlâ yaşamak isteyen çok büyük bir taraf olduğunu biliyorum.

Görmek istediğim yerler var.

Tanışmak istediğim insanlar.

Öğrenmek istediğim şeyler.

Biriktirmek istediğim anılar.

Ve henüz nasıl göründüğünü bile bilmediğim yarınlar.

Hayatla işim bitmedi.

Belki ölüm ihtimaline bu kadar yaklaştıktan sonra öğrendiğim en önemli şeylerden biri de bu oldu:

İnsanın kaç yıl yaşayacağıyla, o yılların içerisinde ne kadar yaşayacağı aynı şey değilmiş.

Ben artık ikincisiyle daha fazla ilgileniyorum.

Güçlü Görünmek

Ameliyathane kapısında eşimin karşısında güçlü görünmeye çalışmıştım.

İçimde büyük bir fırtına varken dışarıdan mümkün olduğunca sakin duruyordum.

Bugün ise bunu yapmak zorunda hissetmiyorum.

Çünkü artık birilerine güçlü olduğumu kanıtlamaya ihtiyacım yok.

Güçlü görünmek zorunda hissetmiyorum. Çünkü güçlü olduğumu biliyorum.

Bu ikisi arasında büyük bir fark var.

Korktuğumu söyleyebilirim.

Yorulduğumu kabul edebilirim.