HAYATIN YAKASINDA

Eski Ben

Eski hâlimi düşündüğümde aklıma ilk gelen kelimelerden biri:

Kaygı.

Büyük kaygılarım vardı.

Bazen bugün düşündüğümde neden bu kadar önem verdiğimi anlayamadığım şeyleri saatlerce düşünebiliyordum.

Bir problem varsa hemen çözülmeliydi.

Bir soru varsa hemen cevabını bulmalıydım.

Bir yere gidiyorsam hemen varmalıydım.

Bir iş varsa hemen bitmeliydi.

Beklemekten hoşlanmıyordum.

Sabırsızdım.

Sanki görünmez bir kronometre vardı ve ben ona karşı koşuyordum.

Bir işi bitiriyor, diğerine geçiyordum.

Bir yere yetişiyor, başka bir yere geç kalıyordum.

Bir problemi çözüyor, yenisini düşünmeye başlıyordum.

Farkında olmadan yaşamak yerine sürekli bir sonraki dakikaya yetişmeye çalışıyordum.

Bugün o adama kızmıyorum.

O zamanki ben, bildiği şekilde yaşıyordu.

Ama artık başka bir şeyi biliyorum:

Ben çok yere yetiştim.

Ama belki bazı anlara geç kaldım.

Yavaşlayınca

Şimdi daha sakinim.

Elbette dünya benimle birlikte yavaşlamadı.

İşler hâlâ var.

Sorumluluklar bitmiyor.

Telefon hâlâ çalıyor.

Yapılması gerekenlerin sonu gelmiyor.

Değişen dışarıdaki hız değil.

Ben o hızın içerisinde yavaşlamayı öğrendim.