HAYATIN YAKASINDA

ın son sayfasında söyleyebileceğim en dürüst şey bu.

Size kusursuz bir mutlu son anlatmayacağım.

Çünkü benim hikâyem henüz bitmedi.

Sonucu belli olmayan bir hikâyenin içindeyim.

Ama sonunu bilmemem, bugün nerede durduğumu bilmediğim anlamına gelmiyor.

Ben buradayım.

Nefes alıyorum.

Seviyorum.

Seviliyorum.

Merak ediyorum.

Plan yapıyorum.

Yeni yerler görmek istiyorum.

Yeni insanlar tanımak istiyorum.

Yeni anılar biriktirmek istiyorum.

İçimde hâlâ yeni bir yere gideceğini öğrendiğinde heyecanlanan bir çocuk var.

Bütün yaşadıklarıma rağmen onu kaybetmedim.

Belki de en büyük kazançlarımdan biri bu.

Bir zamanlar hayat benim boğazıma yapıştı.

Nefesimi kesti.

Beni dizlerimin üzerine çöktürdü.

Kıyafetlerimi mavi bir poşete koydu.

Beni yoğun bakımda saatlerden ayırdı.

Bir doktor odasında:

“Hocam… benim bir oğlum var.”

dedirtti.

Beni ameliyathane kapısına götürdü.

Bedenimden bir parça aldı.

Sonra önüme yeni mücadeleler koydu.

Bunların hiçbirini ben seçmedim.

Ama bütün bunların arasında bir şeyi seçebildiğimi fark ettim.