KALBİMİN YABANCISI
10
Adrian’ın Bakış Açısı
Elis omzumda uyuyakalmıştı.
Başını göğsüme yaslamış, bir eli farkında olmadan tişörtümün kumaşını tutmuştu. Uyurken yüzündeki o inatçı ifade kayboluyor, yerini huzurlu bir sakinliğe bırakıyordu.
Onu uyandırmaya kıyamıyordum.
Son birkaç gündür yaşadıkları az şey değildi. Hamile olduğunu öğrenmiş, dövüşte aldığı darbenin ardından hastaneye kaldırılmış, doktorun uyarılarını dinlemek zorunda kalmıştı. Ardından da yıllardır geride bıraktığını sandığı adam karşısına çıkmıştı.
Serkan'ın onu nasıl etkilediğini görmüştüm.
Elis ne kadar saklamaya çalışırsa çalışsın, bazı şeyleri yüzünden anlayabiliyordum. Serkan'ın gelişi onu düşündürmüştü. Bebeğin babası olması, Elis'in kararlarını daha da karmaşık hâle getiriyordu.
Bense onun yanında olmak istiyordum.
Sadece anlaşmalı evliliğimizin gereği olduğu için değil.
Bunu kendime itiraf etmekten kaçmayı uzun zaman önce bırakmıştım.
Elis'i yedi yıldır seviyordum.
Yedi yıl boyunca ona hissettiklerimi söylemeden yanında durmuş, onun mutluluğunu kendi isteklerimin önüne koymuştum. Şimdi karım olmuştu ama aramızdaki mesafe hâlâ duruyordu.
Bana güvenmeye yeni başlıyordu.
Bu yüzden acele edemezdim.
Elis'in bana kendi isteğiyle yaklaşmasını istiyordum. Bir gün yanımda kendini güvende hissettiği için değil, gerçekten yanımda olmak istediği için kalmasını…
Başımı hafifçe eğip yüzüne baktım.
Saçlarından biri yanağına düşmüştü. Elimi uzatıp dikkatlice kenara çektim.
Tam o sırada gözlerini araladı.
“Adrian…”
“Efendim, güzelim?”
Elis gözlerini yeniden kapattı.
“Çek elini.”
Gülümsememi tutamadım.
“Karım bana günaydın bile demeden güne başlamak istemiyor demek.”
Gözlerini anında açtı.
“Ne karısı?”
İşte şimdi uyanmıştı.
“Benim karım.”
“Adrian!”
“Efendim, hayatım?”
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları