KALBİMİN YABANCISI
14
Elis'in Bakış Açısı
Adrian'ın omzuna yaslanmış, bitmiş filmin jeneriğini izliyormuş gibi yapıyordum. Aslında ekranda ne olduğunu umursadığım yoktu. Tek ilgilendiğim şey, parmaklarımın arasında tuttuğum eldi.
Bunun normal olduğunu kendime kaç kez söylemiştim, bilmiyordum.
Bir insanın elini tutmak bu kadar zor olmamalıydı.
Üstelik bu insan, yedi yıldır tanıdığım, en kötü hâllerimi görmüş, öfkemi çekmiş, saçmalıklarıma katlanmış ve bütün bunlara rağmen yanımdan ayrılmamış Adrian'dı.
Ama mesele de tam olarak buydu zaten.
Adrian benim için hiçbir zaman sıradan biri olmamıştı. Yalnızca bunu kendime itiraf etmekten kaçınmıştım.
“Güzelim?”
“Efendim?”
“Film bitti.”
“Biliyorum.”
“Yaklaşık on dakikadır aynı isimler ekranda dönüyor.”
“Onu da biliyorum.”
“Peki, neden hâlâ izliyorsun?”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Çünkü senin gibi sürekli konuşan biriyle yaşamak insanın beynini dinlendiriyor.”
Adrian'ın dudakları aralandı. Birkaç saniye boyunca yüzüme baktıktan sonra kahkahayı bastı.
“Bu nasıl bir mantık, Elis?”
“Benim mantığım. Alışsan iyi edersin.”
“Yedi yıldır alışamadım, bundan sonra biraz zor.”
Yüzümdeki gülümseme hafifçe silindi.
Yedi yıl.
Bunu söylediğinde aklıma hep aynı şey geliyordu. Adrian'ı tanıdığım yedi yıl boyunca onun hayatımda ne kadar büyük bir yer kapladığını hiç düşünmemiştim. Belki de düşünmek istememiştim.
Çünkü bazı insanlara alışmak, onları kaybetme ihtimalini de beraberinde getiriyordu.
Ve ben kaybetmekten nefret ediyordum.
“Adrian?”
“Buradayım.”
Sanki yalnızca adını söylemem bile bu cevabı almama yetiyormuş gibi…
Buradayım.
tek kelimeydi. Ama son zamanlarda ihtiyacım olan şey tam olarak buydu.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları