KALBİMİN YABANCISI

Bölüm 16•

16

Tema:

Elis’in Bakış Açısı

Doktorun yüzünü incelemeye devam ediyordum. Sanki dudaklarından çıkacak tek bir kelime, bütün dünyamı değiştirebilecekmiş gibi gözlerimi ondan ayıramıyordum.

Sonunda elindeki sonuçları masaya bıraktı ve bana döndü.

“Öncelikle, bugün yaptığımız değerlendirmede şu an için acil bir olumsuzluk görmüyoruz.”

Bir an nefes almayı unuttum.

“Yani…” Sesim düşündüğümden daha titrek çıkmıştı. “Bebeğim iyi mi?”

Doktor anlayışlı bir ifadeyle başını salladı.

“Bugünkü bulgularımız şu an için rahatlatıcı. Ancak gebeliğiniz henüz çok erken bir dönemde ve daha önce yaşadığınız karın bölgesine darbe alma olayı nedeniyle sizi yakından takip etmemiz gerekiyor. Bu nedenle kesin bir garanti vermek doğru olmaz. Kontrollerinizi aksatmamanız ve vücudunuzun verdiği belirtileri dikkate almanız önemli.”

Gözlerimi kapattım.

İçimde günlerdir düğüm olmuş bir şey yavaşça çözülürken yanağımdan süzülen tek bir damlayı elimle sildim. Ağladığımı fark ettiğimde yüzümü başka tarafa çevirdim ama bunun pek bir anlamı yoktu.

Serkan yanımda sessizce oturuyordu.

“Peki, nelere dikkat etmesi gerekiyor?” diye sordu. Sesinde saklamaya çalıştığı endişe vardı.

Doktor, yapılması gerekenleri tek tek anlatmaya başladı. Dinlenmem gerektiğini, ağır fiziksel aktivitelerden ve dövüşlerden kesinlikle uzak durmamın önemli olduğunu söyledi. Ağrı, kanama veya kendimi kötü hissetmeme neden olan başka bir belirti yaşarsam beklemeden sağlık kuruluşuna başvurmam gerektiğini de ekledi.

Her kelimesini dikkatle dinledim.

Dövüşlere ara vermek benim için kolay olmayacaktı. Yıllarca bedenimi kontrol etmeyi, acıya dayanmayı ve ne olursa olsun ayakta kalmayı öğrenmiştim. Şimdi ise ilk kez, kendimden başka birini de düşünerek hareket etmem gerekiyordu.

Karnıma baktım.

Henüz dışarıdan belli olmayan, varlığını bazen unutacak kadar küçücük ama hayatımda şimdiden kocaman bir yer kaplayan bebeğime…

“Tamam,” diye fısıldadım. “Söylediklerinize uyacağım.”

Doktor gülümsedi.

“Güzel. Bir sonraki kontrolünüzü de planlayalım. Şimdilik kendinizi gereksiz yere korkutmayın ama tedbiri de elden bırakmayın.”

Başımı salladım.

Muayene sona erdiğinde ayağa kalkmak için hareketlendim. Serkan da benimle birlikte ayağa kalktı fakat koluma uzanmak yerine bir an duraksadı.

“Yardım edebilir miyim?” diye sordu.

Bu küçük hareketi fark etmemek mümkün değildi. Eskiden düşünmeden yapacağı bir şeyi şimdi bana soruyordu.

“Gerek yok, kendim kalkabilirim.”

“Peki.”

Beni zorlamadan geri çekildi.

Doktora teşekkür edip odadan çıktığımızda koridordaki sandalyelerden birine oturdum. Telefonumu çantamdan çıkarır çıkarmaz ekranıma baktım.

Adrian'dan üç mesaj vardı.

Adrian: Muayene başladı mı, güzelim?

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları