KALBİMİN YABANCISI

Bölüm 17•

17

Tema:

Elis’in Bakış Açısı

Aylar Sonra — Doğum Gecesi

Gece yarısını çoktan geçmişti.

Adrian'ın göğsüne yaslanmış, bir elim karnımda uyumaya çalışıyordum. Son birkaç haftadır doğru düzgün uyuyamıyordum. Bebeğimiz geceleri hareketleniyor, ben de her seferinde uyanıp onunla konuşmaya başlıyordum. Adrian ise her zamanki gibi, ikimizden birinin en ufak hareketinde gözlerini açıyordu.

Bazen onun bu hâline gülüyordum.

Bazen de beni korumak için kendisini bu kadar yormasına kızıyordum.

Ama ne zaman ona kızsam, gözlerimin içine bakıp gülümsüyor ve bütün öfkemi unutmama neden oluyordu.

O gece de tam uykuya dalacakken karnımın alt tarafında keskin bir ağrı hissettim.

Yüzümü buruşturarak doğruldum.

“Adrian…”

Adrian gözlerini açtı.

“Ne oldu, güzelim?”

“Karnım ağrıyor.”

Bir anda doğruldu. Uykulu hâli tamamen kaybolmuştu.

“Nasıl bir ağrı? Ne zamandır var?”

“Bilmiyorum. Daha yeni başladı.”

Tam cevap verecekken ağrı yeniden geldi. Bu defa yatağın kenarına tutunmak zorunda kaldım.

Adrian hemen elimi tuttu.

“Elis, hastaneye gidiyoruz.”

“Belki birazdan geçer…”

“Hayır, güzelim. Beklemiyoruz.”

Sesindeki endişeyi duyunca itiraz etmedim. Zaten içimde de bir şeylerin başladığını hissediyordum. Doktorumuz doğumun yaklaşabileceğini söylemişti ama o anın gerçekten geldiğini düşünmek bile kalbimin hızlanmasına yetiyordu.

Adrian hazırlanmama yardım etti. Doğum çantamızı alırken bir yandan da hastaneyi aradı. Ardından yanıma gelip yüzümü avuçlarının arasına aldı.

“Bana bak.”

Gözlerimi ona çevirdim.

“Birlikte gideceğiz, birlikte döneceğiz. Tamam mı?”

Dudaklarım titreyerek gülümsedim.

“Ya bebeğimiz doğarsa?”

Adrian'ın yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı.

“O zaman oğlumuzla birlikte döneceğiz.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları