KALBİMİN YABANCISI

Bölüm 18•

18

Tema:

Elis’in Bakış Açısı

Oğlumun ilk adımlarını atmasının üzerinden birkaç hafta geçmişti ve evdeki bütün düzenimiz artık onun etrafında dönüyordu.

Sabahları Adrian’ın alarmından önce uyanıyorduk. Daha doğrusu, oğlumuz uyanıyor, sonra da bütün evi uyandırmayı kendine görev ediniyordu. Adrian ise her sabah aynı şeyi yapıyordu: Yastığını yüzüne bastırıp birkaç dakika daha uyumaya çalışıyor, sonunda oğlumuzun yatağının kenarına gidip onu kucağına alıyordu.

Ben de onları kapının kenarından izleyip gülüyordum.

Yedi yıldır beni sevdiğini söyleyen bu adamın, bir zamanlar bana dokunmaya bile kıyamadığını biliyordum. Şimdiyse oğlumuzun minik elleri saçlarına yapıştığında bile yüzünde dünyanın en mutlu insanıymış gibi bir ifade beliriyordu.

Ama son zamanlarda Adrian'ın bakışlarında başka bir şey daha vardı.

Bana dokunurken eskisinden daha cesurdu. Elimi tutmakla yetinmiyor, parmaklarını parmaklarımın arasına geçiriyordu. Yanımdan geçerken belime dokunuyor, mutfakta arkamda durup kollarını belime doluyor, ben ona dönene kadar çenesini omzuma yaslıyordu.

Ve ben…

Ben artık geri çekilmiyordum.

Aksine, bazen onun benden önce davranmasını beklediğimi fark ediyordum.

O sabah da mutfakta kahvemi hazırlarken kolları belime dolandı. Sırtım göğsüne yaslandı, dudaklarını saçlarımın arasına bıraktı.

“Günaydın, karıcığım.”

Gülümsedim.

“Günaydın, sarışın.”

Beni belimden kendisine doğru biraz daha çekti.

“Bir gün şu sarışın meselesini çözeceğiz.”

“Saç renginle ilgili gerçekleri kabul etmek istemiyorsan benim suçum değil.”

“Ben kumralım, Elis.”

“Tabii, Adrian. Sen nasıl istersen.”

Başını kaldırıp yüzüme baktı. Gözlerindeki o tanıdık muziplik belirdi.

“Benimle dalga geçiyorsun.”

“Yedi yıldır mı fark ettin?”

“Yedi yıldır sana âşığım. Bu, seninle dalga geçmene izin verdiğim anlamına gelmiyor.”

“Bence tam olarak bu anlama geliyor.”

Gülmeye başladım. O da güldü ama ardından yüzüme öyle bir baktı ki gülüşüm yavaşça dudaklarımda kaldı.

“Ne oldu?” diye sordum.

“Hiç.” Başparmağıyla yanağımı okşadı. “Sana böyle bakabilmeyi hâlâ seviyorum.”

Kalbim göğsümde usulca sıkıştı.

“Nasıl?”

“Hiçbir yere gitmeyecekmişsin gibi.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları