KALBİMİN YABANCISI
19
Adrian’ın Bakış Açısı
Üç yıl.
Elis’le evleneli, onu her sabah yanımda görmeye başlayalı ve hayatımın merkezine yalnızca onu değil, küçük oğlumuz Felix’i de yerleştireli üç yıl olmuştu.
Bazen geceleri Elis uyuduktan sonra onu izlerken, hayatımın nasıl bu noktaya geldiğini düşünüyordum. Yedi yıl boyunca içimde sakladığım bir sevgi vardı. Onu uzaktan izlediğim, kendime bile itiraf etmekten korktuğum, bir gün karşılık bulacağına inanmayı bıraktığım bir sevgi…
Şimdiyse aynı kadın yatağımda uyuyor, geceleri uykusunda bana sokuluyor, sabahları gözlerini açar açmaz beni arıyordu.
Üstelik artık ona sarılmak için bir bahane bulmam gerekmiyordu.
Bazen ben uyuyormuşum gibi yaptığımda saçlarımla oynuyor, gözlerimi açtığımda beni öpüyordu. Bazen mutfakta arkamdan yaklaşıp belime sarılıyor, bazen de hiçbir şey söylemeden elimi tutuyordu. Eskiden ona dokunurken en ufak hareketimi bile düşünürdüm. Şimdi ise onu kollarıma aldığımda bana daha da yaklaşıyor, başını göğsüme yaslayıp gözlerini kapatıyordu.
Elis'in bana duyduğu sevgiyi her gün yeniden görmek, dünyanın bütün güzel şeylerinden daha kıymetliydi.
Bir de Felix vardı.
Üç yaşındaki oğlum, benim en büyük zaafımdı.
Kızıl saçları, burnunun üzerindeki çilleri ve yeşil gözleriyle annesinin küçücük bir kopyasıydı. Tabii gözlerinin bana benzediğini söylemekten de hiç vazgeçmiyordum. Elis her seferinde gözlerini devirse bile bu tartışmadan vazgeçmeye niyetim yoktu.
Çünkü Felix benim oğlumdu.
Onu ilk kez kollarıma aldığım günü hâlâ dün gibi hatırlıyordum. O küçücük bedeni göğsüme yaslandığında içimde oluşan duyguyu tarif edecek bir kelime bulamamıştım. O günden sonra onun için yapamayacağım hiçbir şey olmadığını anlamıştım.
Şimdiyse sabahları beni uyandırıyor, akşamları boynuma sarılıyor ve evin içinde nereye gidersem gideyim peşimden geliyordu.
Açıkçası bundan şikâyetçi değildim.
Aksine, bu küçük adamın beni dünyanın en önemli insanıymışım gibi görmesi hoşuma gidiyordu.
Yalnızca bir sorun vardı.
Annesi dövüşlere geri dönmüştü.
Ve ben, onu desteklemekle onu her tehlikeden korumak istemek arasında kendi içimde hâlâ mücadele ediyordum.
O sabah alarmım çaldığında gözlerimi açmak istemedim.
Elis'in sırtı göğsüme yaslanmıştı. Bir kolum belindeydi, saçları yastığın üzerine dağılmıştı. Onu biraz daha kendime çektim ve yüzümü saçlarına gömdüm.
Tam yeniden uykuya dalacakken hareketlendi.
Nereye gittiğini anlamam uzun sürmedi.
“Kaçıyorsun,” diye mırıldandım.
“Antrenmana gidiyorum.”
Sesindeki neşeyi duyunca gözlerimi açtım.
Daha gün doğmamıştı ama Elis çoktan uyanmıştı. Son zamanlarda antrenmanlarına yeniden başladığından beri sabahları erkenden kalkıyordu. Üstelik eski disiplinine dönmekle kalmamış, yıllardır üzerinde çalıştığı dövüş tekniklerini de yeniden geliştirmeye başlamıştı.
Bunu görmek beni gururlandırıyordu.
Ama sabahları yatağımdan kalkmasını istemiyordum.
Bencil miydim?
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları