KALBİMİN YABANCISI
4
KALBİMİN YABANCISI
Myosotis
4. Bölüm — Bir Yabancıyla Kahvaltı
ELİS’İN AĞZINDAN
Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülürken gözlerimi yavaşça araladım.
Bir süre tavana baktım. Nerede olduğumu anlamaya çalışırken dün gece yaşadıklarım birer birer zihnime doluştu. Hastane, doktorun endişeli yüzü, ağabeyimin bakışları ve Adrian'ın hiç beklemediğim teklifi...
Evlilik.
Daha birkaç gün önce aklımın ucundan bile geçmeyen bir ihtimal, şimdi hayatımın tam ortasında duruyordu.
Derin bir nefes aldım ve doğrulmaya çalıştım. Karnımda hissettiğim hafif hassasiyet, doktorun söylediklerini yeniden hatırlamama yetti. Bir süre dinlenmem, kendimi zorlamamam ve kontrollerimi aksatmamam gerekiyordu. Dövüşlere ara vermek zorundaydım. Bunu kabullenmek, düşündüğümden çok daha zordu.
Ben hareketsiz kalmayı seven biri değildim. Aklımın içindeki sesleri susturmanın en iyi yolunu her zaman hareket etmekte bulmuştum. Antrenman yapar, koşar, dövüşür ve kendimi yorana kadar çalışırdım. Böylece düşünmeye zamanım kalmazdı.
Ama şimdi dinlenmek zorundaydım.
Üstelik yalnızca kendim için değil.
Elimi istemsizce karnıma götürdüm.
Henüz hiçbir şey değişmemişti. Aynı odadaydım, aynı evdeydim ve aynı insandım. Fakat artık hayatım yalnızca bana ait değildi. İçimde büyüyen minicik bir can vardı ve onun geleceği hakkında vereceğim kararlar, kendi geleceğim kadar önemliydi.
Serkan'ın yüzü zihnime düştüğünde gözlerimi kapattım.
Onun haberi yoktu.
Çocuğunun varlığından habersizdi. Benim neler yaşadığımı, hastanede hangi korkularla baş başa kaldığımı bilmiyordu. Belki de hayatına hiçbir şey olmamış gibi devam ediyordu.
Bunu düşünmek canımı sıkıyordu.
Fakat onu aramak istemiyordum.
En azından şimdilik.
Çünkü ona söyleyeceklerimi bilmiyordum. Bebeğin varlığını öğrendiğinde ne yapacağını, ne hissedeceğini ya da bana ne söyleyeceğini tahmin edemiyordum. Üstelik onun vereceği tepkinin benim kararımı değiştirmesini de istemiyordum.
Bu çocuğu dünyaya getirmek istiyordum.
Korkuyordum, evet. Geleceğin nasıl olacağını bilmiyordum. Doktorun söylediği düşük ihtimali zihnimin bir köşesinde duruyordu ve ne zaman aklıma gelse içim daralıyordu.
Ama yine de istiyordum.
Kendimi toparlayıp yataktan kalktım. Üzerime rahat bir sabahlık geçirdikten sonra kapıya yöneldim. Tam kapıyı açacakken telefonumun komodinin üzerinde titrediğini fark ettim.
Ekrana baktığımda Adrian'dan gelen mesajı gördüm.
Adrian: Uyandığında haber ver. Kahvaltıya birlikte ineceğiz. Doktorun söylediklerini unutmadığını varsayıyorum.
Kaşlarımı kaldırdım.
Daha sabahın köründe bile beni sinirlendirmeyi başarabiliyordu.
Ben: Günaydın sana da, kumral.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları