KALBİMİN YABANCISI

Bölüm 7•

7

Tema:

Adrian’ın ağzından

Akşam yemeğinden sonra evin içindeki hareketlilik yavaş yavaş azalmaya başlamıştı. Volkan, çalışma odasına geçip telefon görüşmelerine başlamış, koridorlarda dolaşan adamlar birer birer kendi bölümlerine çekilmişti. Büyük ev, gündüzün aksine sessizliğe bürünüyordu.

Elis ise salonun geniş koltuğuna oturmuş, bacaklarını altına toplamıştı. Elindeki kitabın aynı sayfasına yaklaşık on dakikadır baktığını fark ettiğimde mutfaktan getirdiğim suyu sehpanın üzerine bıraktım.

“Kitap sana bir şey mi yaptı?”

Başını kaldırıp bana baktı. Kaşlarından biri havaya kalktı.

“Ne alaka?”

“On dakikadır aynı sayfadasın. Ya kitap inanılmaz sıkıcı ya da aklın başka yerde.”

Kitabı kapatıp göğsünün üzerine bıraktı.

“Belki de okuduğum cümleyi çok sevmişimdir.”

“Tabii. On dakika boyunca aynı cümleyi sevecek kadar romantik olduğunu bilmiyordum.”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Benim hakkımda bilmediğin çok şey var, sarışın.”

Saçlarımı geriye doğru ittim.

“Kaç defa söyleyeceğim, sarışın değilim.”

“Benim için sarışınsın.”

“Yedi yıldır saç rengimi değiştiremedin, şu lakabı da değiştiremedin.”

Elis güldü. Gün boyunca yüzüne yerleşen yorgun ifade, bir anlığına dağıldı. Onu böyle görmek hoşuma gidiyordu. Gülüşünün sesini ezbere biliyordum ama son zamanlarda o gülüşü duyabilmek için eskisinden daha çok sebebim vardı.

Yine de kendime sınırlarımı hatırlatmam gerekiyordu.

Elis'in bana gülümsemesi, bana âşık olduğu anlamına gelmiyordu. Benimle aynı evi paylaşması, kalbinde bana yer açtığı anlamına da gelmiyordu.

Şimdilik onun yanında olabilmek bile yeterliydi.

“Geç oldu,” dedim. “Biraz dinlensen iyi olacak.”

Bu defa gözlerini devirdi.

“Adrian, daha yirmi dört yaşındayım. Beni seksen dört yaşında bir kadın gibi yatağa göndermeyi bırakır mısın?”

“Benim açımdan sorun yok. Seksen dört yaşında olsan da aynı şeyi söylerdim.”

“Ne kadar düşüncelisin.”

“Biliyorum.”

Kitabını sehpanın üzerine bıraktıktan sonra ayağa kalktı. Ben de onunla birlikte kalktım ama hemen ardından bana dönüp işaret parmağını kaldırdı.

“Peşimden gelmek yok. Kendim yürüyebiliyorum.”

Olduğum yerde durdum.

“Ben sadece kendi odama gidiyordum.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları