KALBİMİN YABANCISI

Bölüm 9•

9

Tema:

Elis’in Bakış Açısı

İspanya’da geçirdiğim günler birbirine benzemeye başlamıştı. Volkan’ın evinde her şey olması gerektiği gibi ilerliyordu. Koridorlarda dolaşan adamlar, bahçedeki güvenlik, sabahları mutfaktan yükselen kahve kokusu…

Yalnızca ben, hiçbir yere ait değilmişim gibi hissediyordum.

Bir zamanlar Türkiye’deki hayatımın merkezinde olan insanlar şimdi kilometrelerce uzaktaydı. Obsidyen, Anka Miti, eski dostlarım… Hepsi beni arıyordu. Bunu Volkan’dan öğrenmiştim.

Ama hiçbiri İspanya’da olduğumu bilmiyordu.

Bir anda ortadan kaybolmuştum. Telefonlarımı açmamış, kimseye nereye gittiğimi söylememiştim. Beni aramalarını anlayabiliyordum. Yine de geri dönmek istemiyordum.

En azından şimdilik.

Karnıma doğru uzanan elimle koltuğa yaslandım. Doktorun söyledikleri hâlâ aklımdaydı. Dinlenmem gerekiyordu. Dövüşmek, kendimi zorlamak, bedenimi gereksiz yere yormak yoktu.

Doby başını dizime koymuş, gözlerini odanın kapısına dikmişti. Onunla birlikte ben de kapıya baktım.

Volkan içeri girdiğinde elindeki telefonu masaya bıraktı.

“Bugün bir misafirimiz olacak.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Misafir mi?”

“İş görüşmesi.”

“Senin iş görüşmelerin neden hep evde oluyor?”

Volkan güldü.

“Çünkü benim evimde konuşulması gereken işler var.”

“Peki, kim geliyor?”

Volkan bir an duraksadı. Ardından gözlerimin içine baktı.

“Hande.”

İsmine verdiğim tepkiyi gizleyemedim.

“Hande mi?”

“Evet. Devrim’in kardeşi.”

“Biliyorum kim olduğunu.”

“Bildiğini biliyorum.”

Volkan masanın kenarına yaslandı.

“Hande benimle bir iş meselesini görüşmek istiyor. Ama Elis, bu görüşmenin tek sebebi iş değil.”

İçimde bir şey sıkıştı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Hande seni arıyor.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları